gepubliceerd op 29 mei 2006 door Sweetlikehoney

En dan is het zondagochtend. Zo’n ‘Easy on a Sunday morning’ soort van zondag waarbij de wekker je niet ruw uit je slaap rukt, maar de vriendelijke doch toch wel dominante kerkklokken, bijgestaan door een (waterig) zonnetje en een zoen van lief.

Rustig wakker worden en niet meteen meegenomen worden in de hectiek van alledag. Dan naar beneden om een kop koffie voor mijn neus te krijgen, half wakker, half slapend en toevallig nog een aantal worstenbroodjes hebben en die, na verwarmd te zijn door de oven, heerlijk verorberen. Zo’n zondag dus…

Lief kijkt om twaalf uur graag naar Nederland 3. Ik denk deels beroepsdeformatie, hoewel het ook buitengewoon interessant kan zijn. Voor degene die deze zender niet geprogrammeerd hebben, wel druk in de weer moeten zijn met de hectiek van alledag of een ‘easier Sunday morning’ hebben in bed. Dan begint Buitenhof.

Ik hang dan altijd lekker op de bank, opgevouwen tussen kussen en plaid met de zoveelste kop koffie en ben zoals gewoonlijk naast tv gluren ook bezig met diverse andere dingen (hé, ik blijf een vrouw  ) .

De redactie van Buitenhof had een geweldige (euh… of was het nu gewelddadige) combi uitgenodigd voor een onderwerp over de multiculturele incidenten van afgelopen weken in België. Vlaamse schrijfster Kristien Hemmerechts (een van de sympathisanten van petitie
http://www.petitiestopracisme.be) en Belgisch (tegenwoordig in Nederland wonende) sociologe en criminologe  Marion van San. Om het zachtjes uit te drukken, deze dames mochten elkaar niet.

De stelling was dat de multiculturele discussie in Vlaanderen veelal uitmondt in emotionele. Het bewijs werd al meteen geleverd. Mevrouw Van San mocht volgens mevrouw Hemmerechts niets meer zeggen over de multiculturele kwestie, want zij woonde niet meer in België. Daarna ging het van kwaad tot erger. Boze blikken vlogen over en weer en Peter van Ingen wist niet meer waar hij het zoeken moest. Leuk twee van die kibbelende dames, prima voor de kijkcijfers, maar och, je zal zo’n ‘discussie’ maar moeten leiden.

Nu heb ik een beetje gaan googlen op Internet op mevrouw Van San en zij doet behoorlijk stevige uitspraken. Als de discussie tussen deze twee dames (en voor de linkse kant Kristien Hemmerechts) vergelijkbaar is met de algehele discussie die in België wordt gevoerd, dan kan ik me voorstellen dat men geen stap verder komt. Zodra iets wordt benoemd, kiest de linkse partij de aanvallende positie en de rechterkant wordt daardoor nog extremer. Tenenkrommend heb ik naar de gehele discussie bekeken waarbij beide partijen geen stap dichterbij kwamen.

Het is een precaire situatie. Men moet zich ervan bewust worden dat er inderdaad iets niet goed gaat. Dat een klein deel van de niet-origine het verpest voor een groot deel. Bagatelliseren heeft geen zin, want het is er wel. Met z’n allen moeten we dit aanpakken: allochtoon en autochtoon. Het is een kwestie van geven en nemen en ze nu zelf: er komen toch ook goede dingen vandaan? Zouden we ooit nog zonder een heerlijk broodje Kerriekip kunnen, een Turkse pizza en goede Marokkaanse stoofschotel? Nee, ikzelf denk dat de samenleving er alleen maar rijker van wordt, maar laten we niet ons hoofd in het zand steken en maar hopen dat het vanzelf weggaat.

gepubliceerd op 29 mei 2006 door Sweetlikehoney

Hoewel ik de schijn soms tegen heb, ben ik niet zo’n fervent televisiekijker. Er is maar weinig wat ik moet zien. Het merendeel is vluchtig vermaak en heb je het niet gezien, dan heb je ook eigenlijk niets gemist. Nee, geef mij maar liever avonden met vrienden.

Ik heb ervoor gekozen om iedere maandagavond op mijn werk beschikbaar te zijn voor werkende studenten die studievertraging hebben opgelopen en toch hun diploma nog willen behalen. Dankbaar werk overigens.

Helaas is juist op maandagavond een programma dat ik liever niet wil missen. Bij BNN zelfs!  Om ongeveer kwart voor tien is de afgelopen 5 weken een programma uitgezonden met de spraakmakende titel ‘Over mijn Lijk’.

In dit programma worden 5 jonge mensen gevolgd die te horen hebben gekregen dat ze dood zullen gaan. Toch is het geen zwaarmoedig programma geworden. Het laat zien dat er nog steeds veel te genieten valt, maar is men ook zeer bewust bezig met hun afscheid. Zo zien we Geja een zelf geschreven liedje opnemen voor haar eigen uitvaart (even in het midden latend of het mooi gezongen is) en Karin neemt naar man en presentator Patrick Lodiers mee naar een pretpark. Naast een stralende Karin zien we ook een gesprek tussen Patrick en haar over de uitwerkingen van chemo. Patrick vraagt of de foto (en wijst naar de foto van hem en haar in de achtbaan) de laatste foto is van Karin met haar. ‘Dat zou best wel eens kunnen’ en ze moet er vreselijk om lachen.

Mooi om te zien is hoe positief al deze mensen in het leven staan. Daar kunnen we eigenlijk wel wat van leren niet? We hoeven niet ziek te worden om volop te genieten, maar soms kunnen we op andere manieren geconfronteerd worden met onze kwetsbaarheid.

Dank je wel (familie van) Karin, Geja, Elmar, Fedde en Wiebe voor het lef wat jullie hebben getoond. Dank je dat wij mochten meegluren bij vele intieme momenten, maar ook mochten genieten van jullie levenslust en moed.

Dank je wel BNN voor het maken van een zeer integer en indrukwekkend programma. Ik hoop dat de wijze mannen die beslissen over de inzendingen voor Montreux, ‘Over mijn Lijk’ willen insturen. Well deserved!

En vanavond dus de 6e aflevering en mocht je, net als ik, vanavond moeten werken, kijk dan op de BNN-site  ‘Over mijn Lijk’ , want daar kan je alle afleveringen nog een keer zien. Geloof me, je zult er geen spijt van krijgen. En ondertussen Live Life to the Max!

gepubliceerd op 25 mei 2006 door Sweetlikehoney

He said how many sugars do you like in your tea? (umm)
I said forget about the sugar have a spoonful of me, cuz I taste so sweet
(Basement Jaxx – Oh my Gosh)

Tijdens ons eerste levensjaar wordt de ouders afgeraden om geen kruiden, maar vooral geen suiker aan de kleintjes te geven. Na dat jaar krijgen we vaak al snel een overdosis. Onze oma’s hadden altijd een klein trommeltje waaruit je een of ander plakkerig snoepje mocht pakken, de mierzoete Bubbelicious kauwgom deed zijn intrede (met resultaat: Bellen blazen. Leuk!!!) en in het zwembad kochten we van ons wisselgeld van het entreegeld snoephorloges en kettingen in de meest mierzoete kleurtjes.

Suiker en honing beïnvloeden ons hele leven. Als volwassen proberen we deze zoetstof te bannen uit ons leven. De lichtlimonades doen zijn intrede, we vermijden alles waar maar een beetje suiker in zit en vervangen het door kunstmatige zoetstoffen als  aspartaam, cyclamaat en sacharine of (bij kauwgom) sorbitol en xylitol want daar zitten geen calorieën in (tegenwoordig rijst de vraag of deze vervangers wel gezond zijn, maar goed….).

Helaas zal suiker en de alternatieven niet uit ons leven verdwijnen. Onze geliefden gebruiken suikerzoete bijnaampjes voor ons en popgroepen confronteren ons regelmatig met suikerzoete liedjes of schrijven een ode aan deze plakkerige substantie (Def Leppard – Pour Some Sugar on Me; the Rolling Stones – Brown Sugar; Van Morrison – Tupelo Honey; Coldplay – Lips Like Sugar etc). En mocht men niets kunnen verzinnen, dan plakt men het wel in de naam van de groep (Sugar Babes, Milk & Honey). En zelfs in de drugsscene kan men blijkbaar niet zonder als je weet dat de bijnaam van heroïne brown sugar is en die van crack white sugar.

En ik? Ik word de rest van mijn leven achtervolgd met mijn geuzennaam. Gekregen van collega’s na een avondje stappen. Een onschuldig avondje uit met daarna gezellig wat drinken in Stalles (Rotterdam). De verhalen (uiteraard na inname van wat alcohol: gegist met suiker) vloeiden over tafel zo ook eentje van mij. Nou zal ik me maar niet uitlaten over het verhaal zelf, maar sindsdien ben ik ‘Sweet Like Honey’.

Nou ja, het kan vele malen erger. Eigenlijk ben ik er wel trots op, want wie wil er nu niet zoet en lekker zijn? En geloof me, ik ben ook wel eens erg pittig, dus hou  Lassi maar bij de hand (maar denk eraan dat er wel suiker in zit), er zullen nog heel wat gepeperde logs volgen.