gepubliceerd op 30 maart 2007 door Sweetlikehoney

Gisteren was weer de beruchte bowlingavond. Veel strikes, spares (alle pins in twee beurten), doubles (2 opeenvolgende strikes), iets minder turkeys (3 opeenvolgende strikes) en geen six pack (6 opeenvolgende strikes), laat staan een perfect game (die trouwens wel door de vader van C tijdens een toernooi in Duitsland is gegooid: gefeliciteerd L, je hebt het verdiend!). Maar goed, ik vind 16 van de 20 punten echt niet slecht en toch leverde het toch een zwaarteleurgestelde C en een balende H, want in de oefengames gaat het ze veel beter af.

Toch is het best gezellig, er wordt veel gelachen. MM was ook een keer aanwezig, nog gezelliger! Lief was flauw filmpjes aan het opnemen (niveau lager dan Nieuwerkerk a/d IJssel), vriendin van C was een avondje vrijgelaten, dus ik was er alleen met ‘de mannen’. Altijd leuk!

Nu zat ik op een gegeven moment met M. te praten over een handigheidje dat ik ontdekt heb bij Google. Over het algemeen (ik spreek in dit geval niet over M.) wil het wel eens voorkomen dat de aandacht verschuift naar één of ander (ogen op iets lager niveau, een strike, auto’s of lekker mokkels) en dan zijn ik en mijn altijd boeiende onderwerpen snel vergeten. Alleen dit boeide hem zo erg dat er om half tien vanochtend al een mailtje bij Lief in de mailbox zat met de vraag of ik het hem niet alvast kon vertellen.

Uiteraard gaat het over muziek (ik schijn een wandelende encyclopedie te zijn, ik ontken alles, want anders wil niemand meer met mij music-buzzen). Hoewel ik nog steeds met regelmaat cd’tjes koop (mooi hoesje, leuke cover, de echte cd en geen nep), ben ik geen uitzondering wat betreft downloaden.

Er zijn genoeg manieren om aan muziek te komen: sites, nieuwsgroepen en BT. Het vervelende is dat nieuwsgroepen en BT toch wat technische kennis vereisen en sites hebben vaak vervelende pop-ups (hoewel dat met Linux in combinatie met Firefox nauwelijks het geval is: nog een goede reden om over te stappen).

Een andere mogelijkheid is zoeken via Google. Alleen mp3 en de naam van een artiest is vaak niet voldoende, maar iemand was zo slim om te kijken of het met meer zoektermen wel mogelijk was en voilà…. Oké, je zult er echt niet alles mee vinden: het zijn meestal aparte mp3′tjes of wav-files en iemand moet de naam goed getypt hebben, maar toch, het werkt wel.

Ik zal niet uitleggen hoe het werkt, want dat levert in Google weer meer hits op en laten we slapende honden niet wakker maken. Hieronder staat de tekst die je in google.nl moet plakken.

-inurl:(htm|html|php) intitle:”index of” +”last modified” +”parent directory” +description +size +(wma|mp3) “Rick"

Vul tussen de haakjes de naam in van de groep of artiest en graaien maar. Oh
ja, het komt wel eens voor dat je op een site terechtkomt die gelinkt
is aan een betaalde site. Die kan je helaas niet downloaden, maar dat
zie je vanzelf, want je krijgt filetjes van ongeveer 8k groot en
daarmee heb je echt geen liedje in huis. Ik heb al wat nummers in huis
die nauwelijks op cd zijn te vinden. Jammer genoeg zit daar nog steeds
niet het enorm foute, maar oh zo gezellige ‘When you gonna’ van ‘Lisa
& Rick’ bij, maar ik blijf zoeken. En mocht jij toevallig wel de discostamper van Rick Astley (ja, het is zijn eerste singletje) hebben en naar mp3 kunnen omzetten, dan maak je mij er errug blij mee.

Have fun!

gepubliceerd op 28 maart 2007 door Sweetlikehoney

Na analyse van de meest populaire Amerikaanse televisiesoaps van de afgelopen 10 jaar bleek dat 64 procent van alle personages wel eens in coma gelegen had.

.

En om dan maar met de woorden van Yolanthe Cabeau van Kasbergen te spreken (iedere nacht tussen de herhalingen door op Nederland 1, 2 en 3): Onze soap (Onderweg naar Morgen) is zó realistisch. Soms lijkt het wel alsof men over mijn schouder mee heeft gekeken en daar de onderwerpen vandaan heeft gehaald.

Nu heb ik echt geen saai leven (het wordt ook steeds spannender), maar ik kan me niet herinneren dat iemand vanuit mijn nabije omgeving in coma is geraakt, laat staan dat dit veelvuldig is gebeurd (of je moet de drinkavondjes uit mijn pubertijd bedoelen). Soaps: de realiteit spat als een zeepbel uit elkaar.

gepubliceerd op 23 maart 2007 door Sweetlikehoney

Hoewel we backstage de heerlijke binken van Noiseworks (zie vorig verhaal) niet zijn tegengekomen en alleen tegen de toen al verrotte kop van Herman hebben mogen aankijken (niet iets voor meisjes van rond de 20), heeft het verhaal toch een staartje.

Na het concert van Noiseworks zijn N. en ik meteen de zaal uitgelopen. Met een poster van Noiseworks onder onze armen, wilde we wel even proberen om de jongens te tackelen en handtekeningen te verzamelen. Op de parkeerplaats vlak ervoor, werden wij getackeld en wel door de mooie benen van Jon.

En ook dan heb wéér profijt van een errug leuk uitziende vriendin (helaas Lief, ik heb geen contact meer met haar). Het werden niet alleen handtekeningen, maar ze hebben uitgebreid de tijd genomen om lekker met ons te ouwehoeren (arme chauffeur die daar maar stond te wachten). Het was schijnbaar zo gezellig (het zullen eerder de looks van N. en de talks van mij zijn geweest) dat men ons mee uitnodigde om mee de grote stad in te gaan.

De deur van de limo werd voor ons opgehouden en we hoefden alleen nog maar in te stappen. Nu is/was (ik heb tegenwoordig geen idee meer hoe hij eruit ziet) de leadzanger wel een lekker ding, de rest was uiterlijk toch van iets mindere kwaliteit. En we hadden braaf afgesproken dat we ‘s nachts in Scheveningen zouden overnachten. Een groot dilemma. Na even te hebben overlegd (mobiele telefoons waren in die tijd nog niet algemeen verspreid), hebben we besloten om toch maar de trein te pakken.

Hoe braaf! Maar ja, wij waren blijkbaar al wat slimmer dan de mannen en wisten hoe we er ‘ the day after’ uitzagen. En we wilde die mannen niet teleurstellen door juist het tegendeel te bewijzen. Anders hadden we nu allebei over de hele wereld gereisd en alsnog de overige leden van Inxs goed leren kennen. Tjonge, ik bedenk me nu net dat dit toch één van de momenten is die ik over zou willen doen.

gepubliceerd op 23 maart 2007 door Sweetlikehoney

Mannen zijn altijd compleet gefixeerd op mooie vrouwen. Ooit had ik een vriendinnetje dat parttime modelwerk deed. Reisjes naar Rome, Egypte, een beetje leuk kijken en daar had ze weer een tripje naar Australië bij elkaar verdiend. Eerlijk gezegd zag ik niet wat de mannen zagen. Het was een leuke meid hoor, daar niet van, maar fotomodel?

Op een gegeven moment zijn we naar een concert geweest van Noiseworks. Voor degene die niet behoren tot de popnerds, Noiseworks is een popgroep van begin jaren 90 uit Australië. Zij stonden op een gegeven moment in het voorprogramma van Herman Brood in Paradiso. Aangezien wij elkaar leerden kennen bij een concert van Inxs in Ahoy (alles uit Australië is goed), was dit natuurljik spek voor ons bekkie.

Samen met -tig andere fans zaten wij al vroeg in de middag op de trappen van het Paradiso. Ik vermoed dat de Brood-fans er nog niet waren, de hele groep (merendeel vrouwen) was alleen bezig met het blêhren van Inxs-nummers (toevallig heeft de leadzanger van Noiseworks, Jon Stevens, later nog tijdelijk de plaats van Michael Hutchence opgevuld).

Op een gegeven moment gaat dat toch een beetje vervelen en zijn we een rondje gaan lopen en zo kwamen we bij de artiesteningang uit. Twee van die bomen van bewakers hielden ons tegen. Tenminste, tot ze nog een keer goed naar N. kijken. Ze waren als was in haar handen en zonder enige moeite te hoeven doen, mochten we backstage. Twee van die jonge meisjes stiekem glurend naar Herman die daar lam en stoned zat te wezen, de lekkere mannen van Noiseworks waren helaas in geen velden of wegen te bekennen, maar we zijn wél backstage geweest. Altijd makkelijk zo’n vriendinnetje bij de hand.

Het bewijst maar weer dat sommige mannen echt erg oppervlakkig zijn. En dan worden ze ook nog wel eens regelmatig in de maling genomen. Ik heb altijd gezegd dat van bijna alle vrouwen iets moois te maken valt met wat make-up. De meeste mannen hebben een enorme hekel aan dat geplamuur, maar als het goed gedaan wordt, valt het totaal niet op. Bij M.A.C. in de Bijenkorf van Rotterdam zitten wat talentjes waar ik graag kom en die daar zeer bedreven in zijn.

Zo ook op deze site (note 2010: werkt niet meer… :-(). Ik geloof niet dat er één man is die zomaar zijn lul zal achterna lopen richting het bed van de vrouw in kwestie. Tenminste, niet zo. Alleen zijn de magiers aan het werk gegaan en het resultaat is verbluffend. Wedden dat er toch wel een aantal mannen zijn die dan wel voor de bijl gaan? Alleen hoe doen die dames dat toch de volgende dag?

gepubliceerd op 21 maart 2007 door Sweetlikehoney

Afgelopen week ben ik toch maar eens begonnen aan “Komt een vrouw bij de dokter” van Kluun. Met lichte tegenzin, want ik hou nooit zo van hypes, die maak ik liever zelf of laat ze links liggen. Toch moet ik bekennen dat het een mooi boek is. Jammer van de verwijzingen door heel het boek heen, die remmen het lezen behoorlijk, dus heb je hem nog niet gelezen, die lekker overslaan: je mist er niets aan. Het is aan de andere kant wel een puur verhaal met veel relativeringsvermogen en humor. Zowel door de auteur als zijn vrouw. Fijn, want het onderwerp (een vrouw met terminale kanker en een man die notoir vreemdganger is) is behoorlijk zwaar.

Lees de rest van dit bericht »

gepubliceerd op 14 maart 2007 door Sweetlikehoney

Heerlijk dat voorjaarszonnetje, ik zit me toch zo te verheugen op een mooie (voor Lief alsjeblieft niet al te warme) zomer. De eerste lentezonnestralen zorgen voor een perfect, even zonnig, humeur. Het nadeel is wel dat ik ook last krijg van voorjaarskriebels.

Ik vind mezelf geen standaardvrouw, maar merk toch dat de lente wat met mij doet. Standaard is het nog steeds zo dat vrouwen kinderen behoren te willen krijgen, maar aan mij zijn ze niet besteed. Oh ja, van een ander zijn ze erg leuk hoor, maar alsjeblieft niet 24 uur per dag van mijzelf (en soms 29 jaar aan een stuk!). Helaas heb ik nog wel die andere vrouwelijke eigenschap: nesteldrang! Soms probeer ik me er met man en macht tegen te verzetten.

De afgelopen dagen zat ik al tegen de ramen aan te kijken, niet er doorheen, dat lukt al lange tijd niet meer. Ik heb geen flauw idee wanneer dat hier voor het laatst gedaan is, dat zou je Lief zelf moeten vragen. Ik heb de ramen aan de voorkant in mijn tijd hier nog niet onderhanden genomen. Ja, wel achter, maar dat is een simpele handeling, hoewel … we hebben naast een ‘normaal’ raam ook een privégalerij die voorzien is van 10 meter glas, dus je mag hier flink de tijd voor uittrekken.

Nee, dan de voorkant. Ramen op de eerste etage. Gelukkig heb ik tijdens het carnaval, de optocht komt hier door de straat, heb ik eindelijk ontdekt dat ik via het balkon op het dak van de onderliggende winkel kan staan en daardoor wordt het geen balanceren op het randje van een openstaand raam. Eitje dus, zou je zeggen.

Het grootste probleem is echter de luxaflex (de enige echte geloof ik). Ze zijn dan wel een vage kleur geel/beige (dat is door alle viezigheid niet meer te zien), maar gelukkig zorgt die kleur er tevens voor dat diezelfde viezigheid niet zo opvalt. Als je ze dan ene keer schoon wilt maken, komen de problemen.In de eerste plaats zijn ze zo opgehangen dat ze met geen mogelijkheid meer eraf zijn te halen, daarnaast is het op een ‘normale’ manier -flex voor flex (weet ik veel hoe die aparte dingen heten)- een  meer dan heidens karwei!

Gisteren had ik dus niet alleen de lente in mijn bol, maar de ramen moesten een keer gezeemd worden en dan ook maar meteen die vieze luxaflex een keer. Ik ben niet verder gekomen dan één raam en de luxaflex? Die van het ene raam dat ik heb gedaan, mag de hele zomer open blijven staan, die is er nl. niet veel beter op geworden. De andere vier blijven maar lekker zoals ze nu zijn. Mijn zonnige humeur was tegen het begin van de avond compleet weg (evenals de zon trouwens).

Oh, was ik maar een man, dan kon ik tenminste niet alleen de meer dan overvolle prullenbak onder het bureau over het hoofd zien, maar dan had ik tenminste ook niet de restantjes van nesteldrang. Als Moeder Natuur mij toch die kinderdrang niet heeft gegeven, laat dat nestelen dan ook maar zitten.

gepubliceerd op 11 maart 2007 door Sweetlikehoney

Niet alles is wat het lijkt. Soms zijn zaken minder mooi dan ze lijken. Dat merk ik vooral op dit moment. Met veel liefde, plezier en hart en ziel heb ik ergens veel energie in gestoken. Dan spat het sprookje als een bubbel uit elkaar en blijkt de realiteit grauwer te zijn dan je verwachtte. Mensen waarvan je verwachtte dat men open en eerlijk te werk zouden gaan, blijken het minder goed met je voor te hebben en andere prioriteiten te hebben. Zakelijk gezien geef ik ze hierin volkomen gelijk, maar is het noodzakelijk om alleen het eigenbelang te zien en niet iemand daarna fatsoenlijk in de ogen kunnen kijken.

Dan liever sprookjes waar je in kan verdwijnen. Zo ben ik bijvoorbeeld nog steeds nieuwsgierig in welke Efteling Tim Burton woont. Hij is de regisseur van bijv. de nieuwe versie van Charlie and the Chocolatefactory, Edward Scissorhands en Beetlejuice. Hij is volgens mij een dromer in een sprookjeswereld en leeft daar werkelijk. Je moet wel van zijn films houden. Ben je een nuchtere boerenzoon of -meid, dan zal je deze films niet uit kunnen zitten. Het is ‘to love or to hate’. Geen tussenweg in te vinden, maar ik hang lekker op de bank en droom weg. Mijn favoriet van hem is Big Fish.

Ja, bij sommige van jullie zal er vast een belletje gaan rinkelen, want hij was onlangs op televisie en ik heb jullie niet op tijd gewaarschuwd. Stom, stom, stom, ik heb die dag niet in de televisiegids gekeken…. *bloos* Maar goed, mocht je hem niet gezien hebben, dan ga dan meteen naar de videotheek om hem te huren (of downloaden, dan kan je hem meteen vaker zien).

Edward Bloom is op het eind van zijn leven. De laatste jaren heeft hij geen contact gehad met zijn 30-jarige zoon Will. Will heeft een aantal jaar daarvoor het contact verbroken omdat hij het gevoel heeft gekregen dat hij zijn vader niet kent. Zijn vader vertelde aan zijn bed de meest spannende verhalen over zijn leven, een genot voor een klein jongetje, maar terwijl Will opgroeide, bleef hij dezelfde verhalen vertellen. Schijnbaar irreële (?) verhalen over reuzen, de dood letterlijk in een oude vrouw haar ogen zien en een groot circusavontuur waarbij hij als levene kanonskogel heeft gewerkt, leeuwentemmer is geweest en de stijle wand waar hij in het midden stond tussen brommende motoren. Allemaal om zijn grote liefde terug te vinden die hij maar één keer heeft gezien. Edward vertelt de verhalen aan zijn schoondochter en met flashbacks worden deze verhalen kleur gegeven. Letterlijk. Een bont spektakel met bizarre ontwikkelingen komt voorbij met een tranentrekkend einde.

Een heerlijke film op uit de boze, te realistische, buitenwereld te stappen en mee te dromen met de dromen van Burton en je eigen zorgen even te vergeten.

gepubliceerd op 9 maart 2007 door Sweetlikehoney

Een aantal jaar geleden werd ik geconfronteerd met een verslavend tijdsverdrijf: de Nationale Krakercompetitie. Dit ‘spelletje’ (tjonge, er zitten fanatiekelingen bij!) wordt jaarlijks georganiseerd door Nederlandse openbare bibliotheken, Google, NRC Handelsblad en overheid.nl. Een zoekwedstrijd waarbij de antwoorden via Internet te vinden zijn. Alleen Googlen is niet voldoende, je moet ook in oude (Internet)archieven, bibliotheken en oude websites gaan duiken om het juiste antwoord te vinden. In 4 wekelijkse rondes worden 10 vragen gesteld, gemaakt door informatiespecialisten van openbare bibliotheken.

Meerdere malen heb ik al gehoord dat ik altijd alles wel op Internet kan vinden, dus dit moest een kolfje naar mijn hand zijn (een spreekwoord waarvan ik niet zeker meer weet welk voorzetsel gebruikt moest worden, maar ook daarin biedt Internet altijd een oplossing ;-)). Helaas, het was nóg pittiger dan ik al verwachtte. Op een gegeven moment ben ik zelfs met mijn toenmalige vriend door Rotterdam gaan rijden om op zoek te gaan naar de straat die in een bepaald jaar de Opzoomerprijs had gewonnen, omdat ik het antwoord niet zo snel op Internet kon vinden.

De vragen variëren van geschiedenis, wetenschap en techniek tot kunst en literatuur en alles wat daar tussen zit en antwoorden kunnen gevonden worden via kwalitatief verantwoorde internetbronnen. Dat laatste is heel belangrijk, want zo kan ik me een vraag herinneren over het omrekenen van een Japanse schoenmaat. Op 3 verschillende sites stonden 3 van de 4 antwoorden. Probeer dan het juiste maar eens te vinden.

Een voorbeeld?

Hij vond zelf dat hij de beste dichter was na Shakespeare, maar algemeen werd hij beschouwd als de slechtste dichter van de wereld. Circa honderd jaar na zijn dood vonden er nog een aantal aan hem gewijde voorstellingen plaats in het Netherbow theater. De laatste voorstelling vond plaats op 5 oktober 2002. Een van zijn bekendste gedichten ging over een ramp die volgens hem aan 90 mensen het leven had gekost. Deze ramp, veroorzaakt door een combinatie van –laten we maar zeggen – een ontwerpfout en harde wind vond plaats in 1879. Hadden ingenieurs nu wat geleerd van deze fout en zou dit nooit meer gebeuren. Helaas, in de eerste helft van de vorige eeuw was het wederom raak. Opnieuw werd een dergelijke constructie, hoewel een totaal ander ontwerp, slachtoffer van een ontwerpfout in combinatie met de wind. Men was kennelijk nog niet in staat de factor wind voor dergelijke constructies juist te beoordelen. Het verschil met deze ramp was, dat er gelukkig geen mensenlevens verloren gingen (alleen een dier met 3 poten!) en dat het op film werd vastgelegd. Deze film werd en wordt nog vaak gebruikt op universiteiten om studenten te laten zien wat de invloed van wind kan zijn. Ook een in Zwitserland opgegroeide wiskundige besteed er aandacht aan op een site. Een commentator van de film op deze site vergelijkt deze ramp met, “de meest sensationele scène op film vastgelegd sinds de ramp met de………………..” Welke dus….

Iemand die zelf bij de redactie van de NKC heeft meegewerkt aan de jaarlijke competitie heeft het initiatief opgepakt om ons wekelijks te laten genieten van bizarre zoekopdrachten via Serendip.nu. Vanaf april mag ik weer kijken of mijn zoekkennis nog up-to-date is. Weer een hobby hervonden. Het levert vast veel lol op, maar ook weer nieuwe frustratie. Pfff, ik maak het mezelf ook nooit echt gemakkelijk.

gepubliceerd op 7 maart 2007 door Sweetlikehoney

Is er wel eens een onderzoek gedaan naar het aantal deskundigen in Nederland (en België)? Als je het aan de allesweters zelf vraagt, zullen ze zichzelf absoluut tot deze groep toebedelen. Hoogstwaarschijnlijk bestaat de groep zelfs uit 16 miljoen Nederlanders. Het lijkt er wel eens op dat iedere Nederlander minimaal één bul heeft gehaald in zijn studententijd, altijd alles heeft meegemaakt en zich suf leest aan elk willekeurig onderzoek, wetenschappelijk artikel, zes keer in de week naar de bibliotheek gaat om kennis op te zuigen.

Kijk alleen al maar naar voetbal. Marco van Basten (de oppercoach van het Nederlands elftal) moet de reacties dulden van iedereen die wel eens voor die beeldbuis hangt om daar een wedstrijdje te bekijken. Ja, de middenbuiten in de wedstrijd tegen Tazichistan liep te veel in het midden en te weinig buiten, de opstelling had beter 5 3 1 kunnen zijn ipv 4 3 3 (wat dat ook moge betekenen).

De afgelopen week zijn we geconfronteerd met een afgrijselijk drama in het Belgische Nijvel. Een zeer depressieve moeder van 5 kinderen heeft eerst haar kindjes met een mes de keel doorgesneden en daarna geprobeerd zelf zichzelf naar een andere wereld te helpen. Laat ik nogmaals duidelijk zeggen dat ik dit heel erg vind, dat er zeker maatregelen moeten worden genomen om dit in de toekomst te proberen te voorkomen, maar wat er allemaal op fora (mv forum) van kranten staat (vooral Telegraaf / AD waarbij ik dat nog deels verwacht, maar ook bijv. De Trouw of Elsevier (is dat nog wel zo’n kwaliteitsblad?), gaat alle perken te buiten.

De Marokkaanse vader was op reis (vertegenwoordiger / koerier van een bedrijf), dus hoe kon hij op vakantie kunnen gaan? Zal vast naar zijn tweede vrouw in Marokko zijn gegaan. De moeder moet het uiteraard nog meer ontgelden. Doodstraf of de hel voor deze vrouw, haar leven lang geconfronteerd worden met foto’s van haar kinderen, aarom heeft de vrouw geen hulp ingeschakeld, waarom zij niet, de kinderen wel, een depressie is een daad van de duivel (weer wat nieuws geleerd) en wat al niet meer. Weer honderden deskundigen die alle feiten uit een klein berichtje uit de krant kunnen halen en dan een analyse kunnen maken over wat er gebeurd is en hoe het in de toekomst te voorkomen is. Iets waar alle echte deskundigen al moeite mee hebben.

Kunnen die mafkezen niet stoppen met reageren op nutteloze fora en gaan werken op plekken waar ze dan echt iets voor de wereld kunnen doen. Er zijn genoeg instanties waar men om vrijwilligers zit te springen. Laat ze een keer praten met mensen die het zelf hebben meegemaakt en leren beseffen dat er vaker meerdere kanten aan een verhaal zitten. Denken ze werkelijk dat alles met hun simpele ideeën (doodstraf, terugsturen naar eigen land etc) is op te lossen?

Ondertussen blijf ik als junk hangen aan dit soort fora en maak me enorm kwaad over de opmerkingen die worden geschreven. Reageer ik zelfs af en toe om nuances aan te geven, maar ik besef ook dat het vechten tegen de bierkaai is. Wat dat betreft ben ik dus niet veel beter dan de rest (alleen ik ben me er tenminste van bewust), maar vanaf vandaag stop ik er accuut mee. No more krantenfora voor mij. Ik ga de wereld echt verbeteren en begin bij mezelf! Minder snel oordelen over anderen (oeps, zou dit voor het blog wel goed zijn?), open staan naar andere mensen, meer naar de positieve dingen kijken in het leven en niet blijven hangen in het negatieve. Hopelijk doet goed voorbeeld, goed volgen en als iedereen dit doet, zal de wereld vast al mooier worden.

gepubliceerd op 5 maart 2007 door Sweetlikehoney

Minder dan 0,5 procent van alle werkgevers denkt dat werknemers ontslag nemen vanwege slecht management.

28 procent van alle werknemers noemt slecht management als de belangrijkste reden voor vertrek.