gepubliceerd op 26 april 2007 door Sweetlikehoney

Pfff, wat kan wachten lang duren…. (en dat met dit weer)

gepubliceerd op 23 april 2007 door Sweetlikehoney

Lief was een avondje weg. “Schoonmoeder” D. en ik waren lekker aan het kokkerellen toen we opeens poezebeest Casper flink hoorde mauwen. Nu is dat niet de eerste keer en zal ook wel niet de laatste keer zijn geweest. Hij mekkert al zijn hele leven om aandacht.

Deze keer was het echter niet duidelijk waar het lawaai vandaan kwam. D. en ik begonnen heel het huis uit te spitten, want het klonk wel heel zielig. Wat bleek, meneer was uit het raam aan de voorkant geklommen en zat onder het balkon van de buren op het platte dak van de winkel onder ons en wist niet meer hoe hij die 2 meter naar boven kon komen.

Hoewel ik al eerder met dit bijltje heb gehakt en weet dat katten veel meer kunnen dan ze op dat moment ‘zeggen’, heb ik me toch laten verleiden om naar het platte dakje te komen. Nu is er één klein probleempje. Casper heeft een haat/liefde verhouding met mij. Op sommige momenten ligt hij vrolijk knorrend bij mij en mag ik bijna alles met hem doen. Daarintegen durft hij soms ook niet eens langs mij heen als ik de deur voor hem open doe zodat hij naar buiten kan en spurt hij weg zodra ik bij zijn etensbakje sta om hem te vullen (ja, ik geef hem -af en toe als Lief het niet ziet- een klein schopje).

Maar goed, ik ben De Kattenredder, dus pak ik de keukentrap en daal af in de diepe donkere dalen van het platte dak. Samen met een doosje kattensnoepjes probeer ik hem van onder het balkon te lokken. Ongeveer 20 heb ik hem d’r toegeworpen, maar het was weer zijn ik-vertik-het-om-te-komen-maar-de -snoepjes-zijn-altijd-welkom-dag. Na een half uur voor schut te hebben gezeten (de mensen die na sluitingstijd nog door de winkelstraat reden, hebben enorme lol gehad), ben ik zonder enig resultaat maar weer naar binnen gegaan.

D. was gelukkig slimmer (of heeft meer ervaring met katten). Die heeft de luxaflex gewoon opgezet en de kat is uiteraard op eigen krachten later op de avond via het raam naar binnen gekomen. Ik ben er wéér eens ingestonken.

gepubliceerd op 18 april 2007 door Sweetlikehoney

Een paar weken geleden werd ik gebeld op mijn mob: De Postcodeloterij. Allergisch als ik ben voor verkooppraatjes (zeker mobiel, want alleen een select groepje mensen heeft dit nummer), probeerde ik meteen de mevrouw af te wimpelen. Als ik heel eerlijk ben, moet ik bekennen dat ik niet echt vriendelijk ben geweest. De call-center mevrouw kón niet eens haar vraag stellen en ik maakte haar meteen duidelijk dat verkoop aan de telefoon niet gewenst was. Alleen wílde ze mij niets verkopen. Ze belde alleen maar even om mijn gegevens te controleren. Oeps, foutje!

De radertjes begonnen bij mij te draaien, want ik had ooit gehoord dat de Postcodeloterij wel eens een onderzoek instelden naar de gang en wandel van toekomstig prijswinnaars (nadat de prijzen waren getrokken). Ik heb de klok wel horen luiden, de klepel (waarom men dit doet) weet ik echter niet meer te vinden. Mogelijk iets te maken met emoties bij de uitreiking, gezondheidsredenen (je zal maar aan de deur in elkaar storten), uitstraling, weet-ik-veel, is ook niet boeiend.

Ik doe echter al jaren mee en in die tijd heb ik nog nooit iemand gesproken. Ja, ik stik van de enveloppen met verzoeken om nóg meer loten wil kopen, maar bellen….. Nooit, jamais, never. Visioenen schoten door mijn hoofd: zou men dan toch? Ben ik eindelijk één der uitverkorenen? Heeft men beseft dat ik de ultieme sympatieke deelnemer ben en dit verdien?

Met al mijn charmes (ja, die mist zijn uitwerking ook niet bij dames) heb ik het gesprek getracht weer ten goede keren. Een grapje, vriendelijk uitleggen en alles was weer ok. Mijn rekeningnummer is ook gecontroleerd, dus het was alleen maar afwachten tot men het bedrag zou storten of aan zouden bellen. Vorige week op mijn girorekening gekeken (die er niet zo erg florisant bijstaat op dit moment, dus een aanvulling is welkom) en ja hoor, de Postcodeloterij heeft het megabedrag gestort: 5 euro.

gepubliceerd op 17 april 2007 door Sweetlikehoney

Voor één keer wordt dit een Engelstalig blog. Je zult snel genoeg zien waarom, maar mocht je het prettiger vinden om het in het Nederlands te lezen, dan staat deze in het vervolg van het bericht.

In 1986 I did my highschool exam in the Netherlands. My verbal English exam was a disaster (not really strange while I hadn’t read any of the books) and proposed to my parents to spend the holidays in an English speaking country. I had calculated it was relatively cheaper to send me of for a year than 3 months (unfortunately I only looked at the entree fees and forgot I would also need pocket money). But ok, my dear parents were able of letting me go to the USA to stay with a foster family.

I was placed in Salem, Virginia. No idea where it was, but I was extremely disappointed, ’cause it wasn’t California, Florida or New York. No metropole for me, but a “small” town in one of the original southern states. Horrific! I saw myself sitting there like a Scarlett O’Hara look-a-like between people with southern accents. But I’ve had the time of my life. I’ve learned not all Americans are shallow and, though most of them are fixated on the US (not strange: the newspapers can be filled with just US-news), some do have an honest interest in other cultures.

About 26 mile from Salem lies Blacksburg. I often came there with my highschool football team to play against their local highschool (sorry, most of the times we won). Today I was confronted with my past in a less memorable way. A horrible shooting with many deadly victims. Many students were slaughtered and although I’m far away, for me this is very close by as well…. Unfortunately I don’t have much contact anymore with my old school mates and foster families, but now…. I would like to fly back immediately. I want to make sure nobody I know is involved. The chance that someone I know is involved is slim, but it wouldn’t be that…..

Dear, beautiful Virginia with your amazing Blue Ridge Mountains, but most of all, the great people I know (and the other people as well), I hope you got through this savely, haven’t lost anyone dear. And please have the courage and strength to turn this event into something positive and know you are always on my mind, but especially at this moment.

Lees de rest van dit bericht »

gepubliceerd op 16 april 2007 door Sweetlikehoney

Mijn werkgever is van het gulle soort (mits het in hun straatje past). Afgelopen vrijdag hebben we weer een leuk staaltje hiervan meegemaakt. Een megafeest in de Groenoordhallen in Leiden. Om scheve gezichten te voorkomen, had men wel officieel verteld dat dit was om de vijfjarige fusie van onze scholen te vieren, maar natuurlijk wist iedereen dat het eigenlijk mijn afscheidsfeestje was. Ik was erg gevleid en ontroert dat men mij op deze manier liet blijken dat ze mij wel zullen missen (ik zal mijn collega’s en de studenten ook heel erg missen hoor!).

Ze hadden in ieder geval flink, voor 4 ton, uitgepakt, Jules Deelder draaide plaatjes, de Comedy Club zorgde voor een lach, Big, Black & Beautiful, Maud samen met Glamourama en Xander de (sorry, even wachten…………………… ik moet even opzoeken hoe je dat schrijft) Buisonjé waren ingehuurd om het gezellig te maken (tjonge, Xander kan best zingen hoor, maar die númmers! Denken ze nu echt dat ik dat ik bekend ben met dat soort repertoire?).

Uiteráárd ontbrak de cocktailbar niet (die heeft men nl. op ieder feestje, ja, een essentieel onderdeel voor onderwijzend en niet-onderwijzend personeel en ok, ook voor de voorzitter van het Raad van Bestuur). Balen dat ik moest rijden, dus ik moest het bij één mojito laten.

Ook aanwezig was het team van kok Ramon Beuk (leuke knul btw). In het thema van het feest (De Kleuren Van …) had men allerlei hapjes gemaakt om de hongerige magen van de medewerkers te vullen (en een goede bodem te vormen voor de cocktails). Witte asperges met kip en limoensaus (wit), rode couscous met een sausje van rode pinda’s en gamba’s (rood) en haricoverts, een stukje entrecôte (toch?) en een groen sausje (groen dus) en een oranje (dankzij Ariane?) toetje van abrikozenijs, oranje mousse en iets anders oranjes (maar wel zo lekker dat ik de bakjes heb uitgelikt). Oh ja, laat ik het bijzondere voorafje niet vergeten: een bouillon van zeewier met blauwe surimi. Het zag er een beetje vreemd uit, maar was bijzonder goed weg te werken. Het was niet bunkeren, maar beukeren die avond.

Ik had het geluk dat Ramon mij en vriendin Mo (ik heb het al ge-sms’t, maar nogmaals bedankt dat je het met mij wilde vieren) welkom heette bij binnenkomst met een amuse van rucola-mousse, een in de oven gegaard cherry-tomaatje en dikke crème van Parmezaanse kaas. Binnen no-time waren er twee naar binnen gewerkt. De kok kon weer trots toezien dat er genoten werd van zijn creaties.

En natuurlijk moest ik even melden dat ik het afgelopen jaar een enorme culinaire verandering heb ondergaan en de zakjes en pakjes uit de keuken heb verbannen (hoewel ik moet bekennen dat ik afgelopen week éénmaal een zakje heb gebruikt voor de gevulde paprika’s met pasta). Tuurlijk wilde ik graag met de recepten van het feest thuiskomen, want Lief kon er vanwege gezondheidsredenen niet bij zijn (ook tot grote teleurstelling van mijn collega’s).

Het zal vast een geintje zijn geweest, maarreh… Ramon heeft beloofd een keer langs te komen en belofte maakt schuld, dussuh…. bij deze de uitnodiging. Je kunt me nu terugvinden, mag op ieder moment langskomen, de keuken is in orde en schoon, de messen geslepen, jij (en je vrouw) mogen ook meeëten en ik doe de boodschappen en de afwas (waar ik zo’n hekel aan heb: als je deze week nog langs kan komen, is onze handmatige Miele nog aanwezig). En als dank zal ik daarna nog een keer een promotiestukje schrijven, wedden dat het je veel publiciteit op zal leveren?

gepubliceerd op 16 april 2007 door Sweetlikehoney

Zoals ik al eerder verteld heb, ben ik bezig met een zoekspelletje op Internet. Het gaat lekker, ik heb beide officiële rondes met het maximum aantal punten ten einde gebracht en sta nu op de 34e plaats (tja, er zijn altijd goochemerds die wél een joker in zetten en daardoor meer puntjes hebben). Het is het begin, dus ik ben benieuwd of ik dit niveau kan handhaven. Via één van de proefvragen kwam ik op een weetje dat ik jullie niet wilde onthouden.

In de Sahara in Niger stond met recht een Acacia met de titel “de meest eenzame boom ter wereld” (Zelfs schilder Bob Ross kon geen “happy little friend” in de buurt vinden). In een omtrek van 400 km (de afstand van Breda naar Bremen – Duitsland of bijv. Breda – Parijs) was dit de enige levende boom, de rest bestond uit zand, zand en nog eens zand. Deze Acacia kon nog leven doordat hij water kon halen van een watertableau die op zo’n 33 meter diepte lag.

Je zou zeggen dat deze boom met voldoende water en voedsel, de ruimte die hij tot zijn beschikking heeft tot in den eeuwigheid zou kunnen blijven staan. Mis! Een bestuurder heeft het toch met zijn dronken kop voor elkaar gekregen om deze omver te rijden. Zie je het voor je: één grote zandbak, geen obstakels en dan boem! Weg boom, weg enige attractie in Niger.

Van wat wrakresten van de auto (nee, niet de boom!) heeft men een herdenkingsmonument gemaakt mét omgevallen muurtje om de rampzalige gebeurtenis te bedenken. Andere dronken torren uit Niger of omstreken kunnen vanaf nu 3000 punten (hier in te wisselen) winnen met het wederom omkegelen van de boom. Wie durft?

gepubliceerd op 9 april 2007 door Sweetlikehoney

Gisteren togen Lief en ik laat in de middag (dankzij mij, een niet meewerkende mp3-speler en een typ-opdracht zo’n 2 uur later dan afgesproken) naar vrienden van ons. Eigenlijk was het meer een vriendelijk doch dringend verzoekje van Lief, want L. heeft ‘a perfect 300‘ behaald in een buitenlandse competitie en dát moet gevierd worden.

De tuinstoelen stonden te smeken om gebruikt te worden, de Palm en rosé stonden koud, de vuurkorf en vooral veel hout waren beschikbaar om ons ‘s avonds te kunnen verwarmen en A. stond met de bbq-tang in haar handen om de bbq te mogen bedienen. De éérste van dit jaar: het wordt vast weer een heerlijke zomer (en dat begin april!).

A. had zoals gebruikelijk voor haar favoriete rosé, Mateus (~matee-oes) in huis gehaald. Lief zou ‘s avonds het rijden voor zijn rekening nemen, dus mocht ik genieten van mijn eerste glas goeie rosé (geen goed glas, want glazen smaken niet). L. is zoals altijd erg genereus en dat bleek ook al uit de gevulde glazen. Ik heb in ieder geval geen moment de bodem bereikt en dat was te merken aan mijn
gedrag.

Normaliter ben ik een lief, rustig, zachtaardig en schattig meisje dat graag low-profile blijft, maar een paar glaasjes (ok, het zijn meer limonadeglazen, alleen echt niet overdreven veel) brengen een verborgen kant van mij naarboven. Lekker ratelend over de meest onzinnige dingen heb ik heel het gesprek overgenomen. Lief heeft mij op een gegeven moment toch maar zachtjes richting auto gedirigeerd en thuisgekomen linea recta naar boven geschopt om maar wat bij te slapen.

Nee, met Pasen is Mattheüs best een leuke optie, maar dan bedoel ik niet de gebottelde versie.

Vrolijk Pasen allemaal!

gepubliceerd op 5 april 2007 door Sweetlikehoney

1000 maal dank (jullie weten wel waarvoor).

gepubliceerd op 5 april 2007 door Sweetlikehoney

Ik had het gisteren (en vandaag) ook niet. De laatste dagen bemerk ik dat ik een beetje aan het lanterfanten ben. Gisteren als een kip zonder kop wat klein huishouden gedaan (uiteraard met de Franse slag). Voor de rest een beetje onzinnig zitten dromen en onzinnig over het Internet gewandeld. Het zal vast komen vanwege een belangrijke afspraak die ik volgende week heb in het grote oranje gebouw en waar ik erg zenuwachtig voor ben. Het weer werkt ook niet echt mee, hoewel redelijk zonnig, was het ook behoorlijk koud en niet echt weer om het bos in te duiken (please laat het snel zomer worden!).

Gelukkig kan ik op zulke momenten een beetje fröbelen in de keuken. Weet je, ik was altijd een echt pakjesmens. Eten hoorde uit die pakjes te komen die je bij de plaatselijke super kan kopen. Helaas heb ik een partner getroffen die daar van gruwelt en zelfs het liefst zoutloos eet. *Zucht*, laat zout nu mijn meest gebruikte specerij zijn en het enige wat ik ongeveer in het keukenkastje had staan. Sinds ik in Easterwood verblijf, is het mij indirect verboden om met (bijna) kant- en klare sauzen, gerechten waarbij je alleen vlees moet toevoegen of iets wat daarop lijkt, thuis te komen (de bewaking staat altijd bij de ingang klaar om mijn tasinhoud te controleren).

In het begin ging het nog wel eens mis, bijv. kip met brie en dan vergeten dat je die onder een grill moet doen en daarvoor in de plaats in de hele hete oven gooien (resultaat: taaie kip met een plasje vet en vaag in de verte wat prutjes brie).Gelukkig is Lief een uitstekend voorbeeld en bemerk ik dat ik zijn gewoontes langzaam overneem.

Ik keek altijd met veel bewondering maar ook verbazing naar zijn kookkunsten. Hij proeft en zegt dan dat er nog wat appelmoes en banaan bij een curry moet. Sorry, maar geen haar op mijn hoofd die hier ooit aan zou denken, maar het was superlekker.

Gisteravond maar weer iets gemaakt met de overgebleven aubergine (niet te lang naar dat woord kijken, dan gaat het er raar uitzien). Geen zin in de geëikte moussaka, ik had wel trek in de gefrituurde versie, maar daar had meneer helaas geen trek in en er was geen bakpoeder in huis. Dus er maar rolletjes van gemaakt met gehakt erin. Officieel zou er een bouillonblokje bij moeten worden gemikt, maar ja, die zitten weer bordenvol zout. Daarvoor in de plaats maar wat Italiaanse tuinkruiden, 2 blaadjes laurier, wat suiker en peper erin geplempt, extra blikje gepelde tomaten en wat tasbasco door het gehakt. Aangezien Lief weer het bord compleet heeft afgelebberd (wel netjes met zijn vingers: hij is goed opgevoed), moet het lekker hebben gesmaakt. Binnenkort maar een nieuwe nick nemen en bijbehorende weblog starten: SLH de real keukenprinses.

(in het vervolg van het bericht staat het recept)

Lees de rest van dit bericht »