gepubliceerd op 29 september 2007 door Sweetlikehoney

Tja, het is de laatste tijd hier erg stil geweest. Te druk met van alles en nog wat. Vooral dat laatste. Ik had een aanbieding gehad van mijn laatste opdrachtgever voor een contract, maar opeens kwam daar een reorganisatie tussendoor en moest het aanbod ingetrokken worden. Jammer, maar helaas…. (vooral de manier waarop, maar goed, het blijft toch wel erg openbaar hier).

Ondanks dat ik dat even tijdelijk thuis zat, had ik het meer dan druk. De woonkamer een beetje meer ‘mij’ (en minder Lief) gemaakt, schoonmoeder over de vloer en weer solliciteren. Soms leuke bedrijven, soms wat minder leuke.

Tot mijn verbazing durven werkgevers je soms nog af te schepen met een belachelijk laag salaris (en dan is het écht belachelijk laag; ik ben met een ‘normaal’ salaris al tevreden). Alsof ze denken dat ze dan nog iemand krijgen terwijl de banensites vol met vacatures staan.

Helaas is de markt voor slaven secretaresses die maximaal 4 dagen per week willen werken, nog niet echt groot. Zeker als je toch wat meer uitdaging zoekt. Tja, er moet toch íemand de telefoon opnemen en je baas manager is daar te goed voor (of afwezig).

Aangezien maximaal 32 uur werken voor mij belangrijk is, moet ik wat minder kieskeurig zijn. Zo ben ik via-via terechtgekomen bij een scheepswerf op de Financiële Administratie. Niet iets waar ik echt graag verder in wil, maar ja, soms moet je kiezen.

Het gesprek was erg leuk. Uiteraard flapte ik er weer dingen uit die misschien niet zo verstandig zijn (één van mijn gesprekspartners had een broer van Rutte kunnen zijn) , maar er werd goed op gereageerd. Maar na het gesprek wist ik het zeker, dit is niets voor mij en dat heb ik ook aangegeven.

Alleen blijkt dan dat het bedrijf je juist heel graag wil hebben. Ze wringen zich in allerlei bochten, gooien er nog wat geld bovenop (en dat terwijl dat voor mij totaal niet van belang is) en geven aan dat er vast mogelijkheden zijn om de baan minder saai te maken.

Dus toch een tweede gesprek aangegaan, hoewel ik vlak voor dat gesprek hoorde dat het dus helemaal niet zeker was dat ik het zou worden. Eerst moest ik nog gekeurd worden door mijn collega’s. Ach, dan nog maar een keer een klein uurtje op en neer om door de vleeskeuring heen te gaan en te kijken of ze mijn ‘eisen’ wilde accepteren.

Het gesprek was een ramp. Ik kwam te laat, mijn huidige opdrachtgever had me een route gegeven via Timboektoe (ik zit nl. nu midden in de polder en men doet daar niets aan wegbewijzering), ik zat daardoor op hete kolen en ging vrolijk door met foute opmerkingen.

En toch wil men mij nog steeds hebben. En ik heb ja gezegd. Het is een baan voor ‘maar’ 8 maanden, voor 32 uur, men betaalt goed en is flexibel. De collega’s die ik gezien heb zijn erg aardig, de manager is ook een leuke vent en scheepsbouw, ach, is ook wel weer leuk om meegemaakt te hebben. Dus 23 oktober mag ik weer naar een andere werkgever toe. En natuurlijk gaan we er iets leuks van maken.

Update: vanmorgen wakker geworden met de melding dat er 9 (ondertussen 15!) kilometer file staat tussen Hooipolder en de brug bij Gorinchem: de langste file van dit moment. Zucht, is dit mijn voorland?

gepubliceerd op 29 september 2007 door Sweetlikehoney

Schoonmoeder D. heeft onlangs de respectabele leeftijd van … Sorry, ik word hier teruggefloten en mag onder geen enkele voorwaarden haar leeftijd kenbaar maken, maar kan wel zeggen dat ze nu gebruik mag maken van een roze strippenkaart.

Uiteraard krijgt iemand die jarig is cadeautjes en van ons heeft ze een enorm stoere mp3-speler gehad. Ik moet eerlijk toegeven dat ik ietsjes jaloers ben, zij heeft een speler met veel meer geheugen (ik moet het doen met 1Gb), maar ach, haar eigen geheugen gaat per jaar weer flink achteruit en dat van mij voorlopig niet.

Lief is een dagje bezig geweest met het rippen van liedjes. We hebben een lijstje gekregen met artiesten die ze leuk vond. De namen werden ons in een soort van quiz toegespeeld. Een zanger wiens naam ze zich niet meer kon herinneren (ja, ik bedoel die oude Amerikaanse protestzanger en hij zong over een hond en de president: weten jullie het nu?^*) heeft ons al een half uur gekost.

Resultaat van het dagje rippen was trouwens nul komma nul. Het windows-programmaatje had overal mooie mp3-tjes van gemaakt, maar was vergeten het geluid over te zetten. Vandaag hebben we nog een poging gewaagd om hem helemaal vol te plempen mèt geluid.

Gelukkig staan er ondertussen wel wat muziekjes op en dat weten we. D. loopt hele dagen met oordopjes in. Gevolg is wel dat ze geen gesprekken meer kan volgen. Je zou denken dat het prettig is, maar ze probeert het nog wel. Dus moeten we alles 10 keer herhalen, want de muziek moet aanblijven.

Ook wordt er regelmatig meegezongen met alle nummers en worden we opgeschrikt als er opeens keihard ‘No, No, No’ wordt gezongen. Het deed mij een beetje denken aan mama Dikeb (van de ochtendshow van Stenders).

En nu zit ze dus weer in het vliegtuig naar Antalya. Ben benieuwd of ze daar ook de medepassagiers zal entertainen met haar lieftallig gezang. Dat zal dan voor hen een lange reis worden, maar D. kan het tegenwoordig niet lang genoeg meer duren.

Fijne reis terug lieve D! En kom snel weer langs!

^* Het juiste antwoord is Randy Newman