gepubliceerd op 30 oktober 2007 door Sweetlikehoney

Mijn opdracht bij de suikerfabrikant is achter de rug. Vorige week maandag ben ik nog even langsgeweest om netjes mijn werk over te dragen. Niet dat dit nodig was, ik had alle openstaande punten op papier gezet, maar het leek mij wel zo prettig voor de vaste directiesecretaresse om mij nog even te zien en eventueel vragen te kunnen stellen.

Vragen had ze niet, maar weg gaan kon ik ook niet. Ik had mijn manager/directeur/opdrachtgever beloofd nog even te blijven totdat hij uit vergadering zou zijn. In de kantine het bedrijfsrestaurant (eentje waaraan veel bedrijven een puntje aan kunnen zuigen en daarom geen kantine mag heten) liep ik hem tegen het lijf. “Ga je weg zonder mij gedag te zeggen?”, vroeg hij.
Ik zou niet durven en samen zijn we naar zijn kantoor gelopen. Hij had tijdens zijn weekendtrip speciaal voor mij een kruidkoek gekocht. De andere managers hadden een kaart met leuke teksten en een suikerpotje voor me geregeld en drukten me op het hart suiker te blijven gebruiken.Ondertussen voelde ik mezelf enorm rood worden, maar het was nóg niet alles. Zijn secretaresse had een pakje voor me waarin een fotolijstje, een spelletje en twee mokken van SU zaten. ‘Zodat ik ze niet zou vergeten’.

Alsof ik dát zou kunnen. Ik heb het vier weken enorm naar mijn zin gehad. Fijn om te horen dat ze zo tevreden zijn, want ik ben wel een beetje een wervelwind. Maar mochten ze in de toekomst iets hebben, dan rijd ik met liefde iedere dag naar die uithoek.

Bedankt voor deze leuke en bijzondere ervaring. Bedankt voor de waardering en het bijzondere afscheid. En reken er maar op dat iedereen bij ons een extra schep suiker in koffie of thee zal krijgen.

gepubliceerd op 30 oktober 2007 door Sweetlikehoney

Ongeveer 2 maanden geleden hebben we een nieuwe overbuurman gekregen. Of eigenlijk meerdere, want het is een werving & selectiebureau. Ik had al eerder kennisgemaakt met de directeur tijdens het afhalen van een chineesje. Aardige man, maar vanwege -ook voor mij- onbegrijpelijke redenen had ik tot nu toe geen contact opgenomen.

Vandaag bedacht ik me dat het toch wel eens handig zou zijn om langs te gaan. Me netjes voor te stellen als nieuwe buurvrouw en misschien hadden zij mijn volgende opdrachtgever wel in het bestand staan. Helaas, er was geen hartelijk welkom voor mij.

Een afspraak maken kon alleen via Internet en het daar achterlaten van mijn cv. Ook toen ik vertelde dat ik alléén een afspaak wilde maken, best voorafgaande het gesprek een cv wilde toesturen en niet á la minute een intake wilde hebben, was het niet mogelijk en verwees men mij naar de website. Dit overigens zonder de náám van de website te noemen (en die is niet te vinden door naam + nl in te typen, maar door een op het eerste gezicht onduidelijke afkorting te gebruiken).

OK, blijkbaar heeft men voldoende goede kandidaten of gewoon weinig opdrachtgevers. In ieder geval wil men het mensen enorm moeilijk maken om met ze in contact te komen. Misschien is het verstandiger om de naam van de gevel te halen. Ze zitten immers in een winkelstraat en de kans bestaat dat mensen gewoon naar binnen lopen. Scheelt ze ook weer precariobelasting en frustratie van beide kanten.

Gelukkig is een uitzendbureau gespecialiseerd in secretaresses wel op zoek naar iets leuks, dus als het gaat als de vorige keren, ben ik binnenkort weer onder de pannen. En het W&V bureau kan dan ook weer met een gerust hart adem halen: ik zal het pand voortaan met grote stappen voorbij lopen.

gepubliceerd op 14 oktober 2007 door Sweetlikehoney

Wie? Ja, Ronald Goedemondt. Als de naam niets bij je doet rinkelen, dan is dat echt een tekortkoming in je opvoeding. Natuurlijk wil ik je nog best wat leren.
Ronald, geboren in Tegelen, heeft bewust een opleiding Communicatie gedaan (terecht, Communicatie studeren en je komt goed terecht: Van Velzen heeft ook Communicatie gedaan) om daarna bij Comedytrain te starten als stand-up comedian. Gelukkig is hij daar niet gebleven en via Cameretten besluit hij toch een eigen theatershow te maken.

Lief en ik hebben die show ondertussen zes maal gezien en iedereen die bij ons thuis komt, is verplicht “Spek” door te worstelen. Nou ja, doorworstelen. Het worstelen overigens heeft meer te maken met de tranen van het lachen die je soms moet wegdrukken om nog verder te kunnen kijken.

In februari mogen we hem in Oosterhout welkom heten. Dan komt hij namelijk met zijn tweede show in wereldtheater “De Bussel”. Uiteraard moesten en zouden we hier kaartjes voor hebben en wilden twee vrienden die dan net in Oosterhout komen wonen verrassen. Toen we dit op de bruiloft van vrienden van ons meldden, werd meteen geëist dat we voor hen ook zouden reserveren.

Het heeft wat moeite gekost, maar 28 februari zitten we met z’n zessen op de eerste rij. Vooraf ‘n lekker hapje eten en dan heerlijk een avondje lachen en natuurlijk achteraf nog een afzakkertje. Moet toch een leuke avond worden met H&M en G&M.

Helaas, de eerste rij is vol, dus ik kan jullie niet meenemen. Maar probeer de dvd Spek te vinden (en kijk in ieder geval even op youtube.com) en ik weet zeker dat je ook voor gaas gaat.

gepubliceerd op 13 oktober 2007 door Sweetlikehoney

Dit is een berichtje van een forum (ik zal niet zeggen wát voor een) waar ik wel eens kom. Wie helpt deze jongen die volgens mij te veel pilletjes heeft geslikt?
Hey!
ik ben al een poosje opzoek naar een nummer!
Ik weet de naam & Artiest niet
het is een jumpstyle nummer
en dan zo van
JEAH BoemBoemBoem Enzz
als iemand me zou kunne helpen graag

gepubliceerd op 6 oktober 2007 door Sweetlikehoney

Vroeger moest ik regelmatig via Sas van Gent naar Gent-Brugge. In Sas van Gent stond toendertijd een fabriek van CSM (die in 1990 is gesloten). Ongeveer begin oktober begon daar altijd de (suikerbieten)campagne (tegenwoordig trouwens ook). Tot ongeveer januari wordt in alle suikerfabrieken in Nederland dag en nacht gewerkt om suikerbieten om te zetten in melasse en diverse suikerproducten. Erg bijzonder, want de andere -bijna- 9 maanden, wordt de fabriek weer gereed gebracht voor de volgende campagne.

Het was altijd duidelijk dat de campagne weer was begonnen. Als je er langs reed, kwam de sterke zoete-bittere geur je al van verre tegemoet en waar je ook was, nergens was je veilig. De walm was erg overheersend en kwam overal doorheen. Het leek af en toe wel alsof ik bij een goede kennis over de vloer kwam die in de vishandel werkte.

Nu werk ik tijdelijk bij de Suiker Unie in Dinteloord. Oók daar staat een fabriek en laat de campagne nu net weer zijn begonnen. Wel gemakkelijk, want je hoeft nauwelijks te twijfelen of je de juiste route hebt genomen: just follow the smelly small road.

Ok, ik moet bekennen dat ik ondertussen al een keer flink verdwaald ben, maar dat was terug op weg naar de bewoonde wereld. Het zit nl. (wel te begrijpen met die lucht) midden in de polder en het wegennet erom heen bestaat alleen maar uit dijkweggetjes waar je de berm in moet om een andere auto te laten passeren.
Maar goed, laten we weer terug gaan naar het eigenlijke onderwerp.

Na zo’n lange tijd weet je nog wel dát je het rook, maar wat precies , dat slaat je geheugen niet op. Na twee weken SU weet ik het weer. De eerste dag vond ik de kamer van mijn manager nogal muf ruiken. Ik wilde zijn kamer even luchten, maar bedacht me net op tijd dat ik dit beter niet kon doen, want dat was natuurlijk de fabriek.

Gisteren moest ik een aantal keer naar buiten toe om bij een andere afdeling te komen. Je kunt er wel via een omweg geraken, maar dit is de short cut en bespaart je dus veel tijd. De wind stond weer ‘goed’ en ik werd overrompeld door extreem sterke geur van asperges die staan te koken.

Nee, ik kan niet zeggen dat ik het lekker vind. Mijn collega’s denken veelal hetzelfde, hoewel ze het nooit hardop zullen zeggen: het is immers hun broodwinning. Als je iemand er iets over hoort zeggen, is dat het ‘ruikt’. Tja, en wat denk je van iemand die in een vishandel werkt… Juist!