gepubliceerd op 29 november 2007 door Sweetlikehoney

Voor degene die Breda te ver weg vonden, heeft Sjoerd besloten om jullie nogmaals de kans te geven om bij hem in het ziekenhuis op bezoek te komen.

De afgelopen weken worstelde hij al flink met zijn maag. Last van maagpijn, niet naar de wc kunnen (of juist heel veel), nauwelijks kunnen eten, vocht vasthouden. Daardoor sliep hij ook weer slecht. Sjoerd, een echte do-it-yourself-doctor, vermoedde dat het aan één van de medicijnen zou liggen.

Zijn experimenten bleken echter niet veel uit te halen, dus had hij voor vanochtend een afspraak gemaakt bij zijn reguliere cardioloog in zijn reguliere ziekenhuis. Deze vond het verstandiger om heel zijn medicijngebruik onder de loep te nemen en enige methode is in combinatie met opname. Dus Sjoerd, hoewel vanochtend aan de redelijk vrolijke kant (conditie was iets beter en hij had goed geslapen en redelijk gegeten) was het sproetje van vandaag (voor onze Vlaamse lezers: Nee, het is geen typefout, Google op sproetje en reclame).

Zelfs rustig nog wat ‘gezellig’ eten bij de plaatselijke bistro zat er niet meer in. We hadden daar al besteld toen cardioloog 2, nurse practitioner en medisch secretaresse langskwamen en ons vertelden dat ze met spoed op ons zaten te wachten voor het maken van een echo. Alles toch maar in de steek gelaten en daar naartoe gehobbeld. Achteraf was het tóch niet zo’n spoed, maar goed….

Vanaf vandaag ligt hij dus in het UMC in Utrecht, op de afdeling Cardiologie. Zijn medicijnen worden opnieuw ingesteld en hij krijgt iets high-techs ter vervanging van de ciclosporine. Ook wordt er gekeken of het noodzakelijk is om hem toch nog een keer te catheteriseren. Kortom, een opschoonbeurt: niets ernstigs (helaas voor degene die bij het vorige bezoek hadden geëisd dat hij er wat zieker uit moest zien).

Kaartjes, liefdesbrieven etc zijn wel van harte welkom. Bloemetjes en fruitmanden is hij nog steeds allergisch voor. Snolletjes… nou ja, daar heeft hij toch te weinig conditie voor, dus zal weinig uithalen.

Het adres:

Sjoerd
B4 West – kamer 20
p/a UMC Utrecht, locatie AZU
Mocht je op bezoek gaan, neem even vooraf contact met mij (Nicky) op. De bezoekerstijden zijn vrij ruim (van 15.00 tot 20.00 uur ’s avonds), maar het zou toch vervelend zijn als er in één keer 6 mensen aan zijn bed staan.

gepubliceerd op 26 november 2007 door Sweetlikehoney

Twee weken geleden mocht ik eindelijk mijn Allerliefste Liefje weer mee naar huis nemen. Gek hoe in de weken erop het ‘normale’ leven weer verder gaat. Nou ja….

Tijdens zijn ziekenhuisopname bleek ik veel meer aan te kunnen dan ik had gedacht. De dag na de beruchte nacht zou ik beginnen bij een nieuwe opdrachtgever. Hoewel ik tot half vijf in het ziekenhuis heb gezeten, vond ik het niet passend (?) om op te bellen dat ik niet zou komen, dus zat ik om 9 uur met kleine oogjes achter een vreemd bureau.

‘s Avonds hobbelde ik toch weer naar het ziekenhuis (met ov, want ik vond het ‘s ochtends niet verstandig om auto te rijden). Na het bezoek ben ik nog even snel boodschappen wezen doen en tussen de kant-en-klaarmaaltijd door heb ik zijn beste vrienden en moeder gebeld om die op de hoogte te brengen.

De rest van de week bestond uit werken, nog meer kant-en-klaarmaaltijden (hallelujah dat die dingen bestaan) en ziekenhuisbezoekjes. Gelukkig gingen dinsdagavond een aantal vrienden van hem op bezoek, zodat ik op een normale tijd thuis kon zijn. Die avond heb ik ook slapend op de bank doorgebracht.

Zo sterk als ik in die week was, zo belabberd waren de weken erna. De vermoeidheid en stress kwamen eruit. Hoewel de directe gevolgen van zijn infarct nauwelijks zichtbaar zijn, is het bij mij wel duidelijk geworden dat ons samenzijn niet oneindig zal duren en misschien wel korter dan ik stiekem gehoopt had. Er zijn deze week dus ook flink wat traantjes gevallen.

Maar we moeten verder. Dus is er ondertussen een rolstoel in huis gekomen zodat meneer af en toe nog iets verder kan komen dan auto en/of stamkroeg en wordt er geregeld dat iemand mij af en toe komt helpen de boel hier op orde te houden (iemand nog tijd om een kastje van boven naar beneden te slepen). Want hoe Sjoerd het soms ook zegt, ik zal echt niet opgeven. Daarvoor heb ik hem veel te lief. Samen komen we er vast wel uit en zo niet, dan zorgen we er samen voor dat de resterende tijd nog beter zal worden dan het afgelopen anderhalf jaar is geweest.

gepubliceerd op 24 november 2007 door Sweetlikehoney

Gisteren was het alweer 10 jaar geleden…..Zoals sommigen bij 9/11, de dood van John F Kennedy of de ramp in Enschede nog weten waar ze op dat moment waren, weet ik nog precies waar ik was toen ik te horen kreeg dat mijn jeugdidool dood was.

Op 22 november 1997 lag ik ‘s ochtends in bed en werd gebeld door een vriend van mijn toenmalige vriend en mij dat Michael Hutchence zichzelf had opgehangen. Mijn eerste reactie was, begrijpelijk, ongeloof. De tweede trouwens ook.

In 1987 leerde ik InXs kennen. D., een goede vriend van mij, had alle platen en deze werden sufgedraaid op mijn slaapkamer of op die van hem. Niet lang daarna begon ik alles te sparen en toen Inxs naar Nederland kwam, moest ik natuurlijk bij het concert zijn.

Dit was een heel bijzondere ervaring. Michael is was een podiumbeest. Hij bespeelde het publiek en leek te genieten van de aandacht (vooral die van mooie vrouwen). 3 dagen later ging ik naar Torhout-Werchter, want daar zouden ze weer optreden. In totaal heb ik -geloof ik- zo’n 8 concerten van hen bezocht. Het leukste was denk ik toch een heel kleinschalig concert op het strand van Scheveningen. Bloedmooi weer, in het water hangend met een roseetje en lekker kwijlen.

Nu ben ik alweer wat ouder en wijzer. Mijn tienercrush voor Michael is allang voorbij (vooral tegen het einde toen hij toch al wat ouder begon te worden), maar laat ik op deze dag toch nog even een Inxs-ceedeetje uit de kast trekken om de goede oude tijd te herleven. Michael is dood, maar de mooie herinneringen zijn levenslang.

Mijn favo

gepubliceerd op 9 november 2007 door Sweetlikehoney

Vandaag heeft Sjoerd toch maar even een echo gehad om te kijken waarom hij zo’n last heeft van zijn buik. Vriend H. en ik zagen al meteen spoken en enge ziektes. ‘Gelukkig’ valt het allemaal mee. Vocht in zijn buik, dus alleen wat meer plaspillen. Leuk, want dat zou meteen weer kunnen leiden tot meer jicht (hoef ik hem niet eens meer te schoppen voordat hij weer bejicht wordt).

Maar goed, dat betekent dat hij toch voor het weekend weer thuis is. Mag hij daar bijkomen, bijslapen en bij-eten (en dat laatste wordt natuurlijk iets gezonder, dus wel hamburgers, maar met veel tomaat, sla, ui en augurk).

Ik wil alle vrienden die langs zijn geweest ontzettend bedanken. Geweldig dat jullie dat vreselijke ziekenhuis hebben willen binnen gaan (J, ik weet hoe moeilijk het voor je is geweest). Bedankt voor de steun, de lieve woorden, de grappen en grollen (the Kets Boys) en verzonden kaartjes (B. je dreigement heeft blijkbaar gewerkt, briljant idee!). G en D, bedankt voor de belletjes en de opbeurende woorden, ik weet dat jullie het ook moeilijk hebben gehad). En lieve, lieve H (en M): niet alleen Sjoerd’s steun en toeverlaat, maar ook die van mij. Zonder jou was het een stuk zwaarder geweest.

En Sjoerd: Welcome home! I’ve missed you much, but love you more!

gepubliceerd op 6 november 2007 door Sweetlikehoney

Tot vanmiddag lag hij pontificaal ligt op een kamer, alleen (waarschijnlijk vanwege zijn geouwehoer) met zes miljoen plakkertjes op zijn borstkas. Vanavond zal hij worden overgeplaatst naar een andere kamer. Mag hij van de nachtspiegel af en kan hij weer echt douchen.

De hartinfarct was schijnbaar maar een kleine als gevolg van een klein bloedpropje. Met behulp van bloedverdunners hebben ze dit kwijt kunnen raken, dus hoeft Sjoerd niet gecateteriseerd te worden. Al-met-al is het dus behoorlijk goed afgelopen. Hij is nog wel erg moe, heeft een flinke tik opgelopen van zijn infarct (en zijn conditie was al bagger….), maar met een beetje geluk mag hij aan het eind van deze week alweer naar huis en mag hij daar aansterken.

Het nieuwe kamernummer is op unit 36, kamer 7. Overigens is hij daar ook weer mobiel te bereiken. Mocht je hem willen bellen, zorg er dan voor dat je de rusttijden in acht neemt. Deze weet ik niet uit mijn hoofd, maar net voor of net na het middagbezoekuur of na avondbezoekuur zit je altijd goed.

Ik wil wel even mijn excuses aanbieden aan degene die het via dit log te weten hebben moeten komen. Na een lange zondagnacht en een normale werkdag, heb ik een enkeling via de telefoon op de hoogte gesteld. Hopelijk kunnen jullie hier begrip voor opbrengen.

Wordt vervolgd.

gepubliceerd op 5 november 2007 door Sweetlikehoney

Nooit eerder heb ik zijn naam laten vallen in één van mijn blogs, maar nu gaat het er toch van komen. Deze keer gaat het over mijn Aller Lief: Sjoerd. Op zijn verzoek schrijf ik deze weblog, die overigens ook op zijn website staat (in iets andere vorm). Eerlijk gezegd ben ik niet blij met deze opdracht, aangezien hij het verkondigen van minder goed nieuws aan mij over laat.

Sjoerd is vannacht zonder sirenes maar mèt ambulance naar het ziekenhuis gebracht. De hele avond voelde hij zich al niet echt lekker en hij had besloten beneden op de bank te slapen. Om half twee heeft hij mij getracht wakker te bellen. Helaas bel ik nog wel eens per ongeluk een nummer, dus ging ik er met mijn slaperige hoofd vanuit dat dat deze keer ook het geval was en beëindigde het gesprek. Gelukkig viel het kwartje toen en ben naar beneden gerend.

Sjoerd, zeker niet kinderachtig als het om pijn gaat, hield het echt niet meer uit en vroeg mij de huisartsenpost te bellen. Zelf had ik al bedacht dat we beter een onnodige stap konden overslaan en heb daarvoor in de plaats 112 gebeld. De ambulance stond om tien voor twee op de stoep en nog geen half uurtje later lag hij in Breda op de IC aan de hartbewaking. Vannacht en vanochtend zijn er een aantal onderzoeken uitgevoerd en hij blijkt een hartinfarct te hebben gehad. Hij kletst nog steeds de oren van je hoofd, dus naar omstandigheden gaat het redelijk. Het betekent echter wel dat hij hier voorlopig nog zal liggen

Voor een ieder die contact met hem op wil nemen of hem probeert te bellen: dat bellen kan je vergeten, zijn mobiele telefoon heb ik geconfisqueerd. Fruitmanden, bloemen en planten worden niet gewaardeerd (deels door Sjoerd: niet al te gezond doen, deels door de medewerkers van het ziekenhuis). Snolletjes mogen van zijn vrienden niet, want we willen toch nog iets langer van hem genieten, maar kaartjes, brieven etc zijn van harte welkom.

Ben je geen snolletje en wil je langsgaan, dan is dat ook mogelijk. Neem dan vooraf met mij via zijn of mijn mobiele nummer contact op. Er mogen maar twee bezoekers per keer bij hem en het zou vervelend zijn als je nummer drie, vier of vijf zou zijn.

Zolang Sjoerd geen pc ter beschikking heeft, zal ik jullie regelmatig van updates voorzien.