gepubliceerd op 31 december 2007 door Sweetlikehoney

En wat een jaar is het geweest. Eentje met hele diepe dalen en toch kan ik niet zeggen dat het een slecht jaar is geweest.

Sterker nog, het was een jaar om nooit te vergeten. Ik heb zoveel gelachen en zoveel mogen delen met de allerliefste man op de wereld. Hij wist precies wie ik was en wat ik waard was en dat is zoveel meer dan ik ooit over mezelf heb gedacht. Hij was iemand die graag de touwtjes in handen hield, maar mij zo vertrouwde dat hij ze los kon laten.

Het zal voor mij een rare avond worden. Gelukkig niet alleen, ik heb de eer gekregen om samen met een geweldige vriendin van mij de eerste echte Oud en Nieuw te vieren van haar lieve zoontje en dochtertje. Zij mogen uit bed om vuurwerk te gaan kijken en “champagne” te gaan drinken. Dank lieve S.

Ik hoop dat jullie vanavond ook zullen proosten op het nalatenschap van Sjoerd, zoals ik dat zal doen. Herinner alle mooie dingen, zijn gevoel voor humor en zijn (eigen)wijze woorden, zijn eigenaardigheden. En mocht je dan nog tijd hebben, denk dan aan de mensen die dit jaar ook hun geliefde of een familielid zijn verloren. Zij zullen het vanavond ook niet makkelijk hebben.

En voor 2008 hoop ik dat een ieder veel mooie, ontroerende, gezellige herinneringen zal brengen met iedereen die je lief is. Geniet van alle dagen die je gegeven worden, al is het maar iets heel kleins, hoewel grote mooie gebeurtenissen jullie ook gegund zijn. En vergeet alle dingen waar je geen invloed op uit kunt oefenen, maar richt je op datgene waar dat wel kan.

Een heel gelukkig, gezond en gezellig 2008!

Liefs,

gepubliceerd op 28 december 2007 door Sweetlikehoney

Kan je je nog herinneren dat ik in Oktober bij onze overbuurman van het Werving & Selectiebureau was geweest? Ik stapte daar vrolijk naar binnen om te kijken of zij misschien iets leuks voor mij hadden, maar blijkbaar werd mijn aanwezigheid niet op prijsgesteld. Daarop heb ik dus een blog geschreven en een kort mailtje aan het W&V-breau gestuurd waarin ik heb gemeld dat ik de omgang met hun potentiële kandidaten een beetje vreemd vond.

Nooit meer iets op die mail gehoord, maar goed, ik had ook iets anders aan mijn hoofd en ik vond het allemaal wel best. Totdat ik twee weken geleden naar aanleiding van mijn c.v. op Monsterboard een mail van hen kreeg waarin gevraagd werd of ik geen afspraak wilde maken. Perplex heb ik hen gebeld en aangegeven dat ik hier niet zoveel behoefte aan had. Als men op die manier met kandidaten omgaat, weet ik al genoeg.

Wordt er gisteren opeens aan de deur gebeld en staat één van de jongens van het W&S bureau voor de deur (ik herkende hem van de keer dat hij daar voor de deur stond en het draaiorgel er ook ‘vrolijk’ stond te wezen). Hij wilde namens zijn bedrijf zijn excuses aanbieden voor de manier waarop het gegaan was en het niet beantwoorden van de e-mail. En daar bleef het niet bij, hij wilde ook iets overhandigen om het een beetje goed te maken en daarbij kreeg ik een pluim in mijn handen.

Even was ik sprakeloos en, omdat ik toch niet echt heel erg stabiel ben, rolden de tranen over mijn wangen. Een ontzettend aardig gebaar (eerlijk gezegd in de stijl van de directeur zoals ik hem ken), maar het was echt niet nodig geweest. Sterker nog, ik vind het gebaar te groot en vind het moeilijk om het te accepteren. Natuurlijk heb ik wel stiekem gekeken op de site en heb ik een beetje zitten dromen wat ik uit zou kiezen. Natuurlijk iets om Sjoerd aan te kunnen herinneren, maar is het terecht dat ik dit accepteer? Ik ben er nog niet uit.

gepubliceerd op 25 december 2007 door Sweetlikehoney

En waarom doe ik het dan toch! het toernooitje van gisteren was geen doorslaand succes (tenminste, niet voor mij). Ik werd verliefd en wilde mijn handje niet weggooien, terwijl ik had kunnen weten dat iemand een sterkere hand had kunnen hebben. Nou ja, ik had ook bubble girl kunnen worden. Op naar de volgende en dan maar niet zo snel verliefd worden. De wijze mannen hebben het immers gezegd.

Update 28 december

Ik heb gisteren Jan gesproken en hij vertelde dat wat mijn tegenstander had gedaan niet echt verstandig was en gewoon gokken op een andere goede hand. In mijn geval had hij hem gevonden, maar ik had het toch niet anders kunnen doen. Tja, volgende keer gewoon toch iets meer sceptisch zijn, maar blijkbaar geen blunder van de eerste orde.

gepubliceerd op 21 december 2007 door Sweetlikehoney

Sjoerd was een echt pc-mens en had aanmeldingen op tientallen sites. Gisteravond heb ik o.a. een e-mail gestuurd aan eBay met het verzoek zijn account te sluiten vanwege zijn overlijden.

Dit was de mail die ik vanochtend binnenkreeg.

Beste Sjoerd,

Bedankt voor uw mail waarin u ons verzoekt uw account te sluiten.We vinden het jammer dat u zich wilt uitschrijven. Graag zouden we willen weten wat de reden voor deze aanvraag is. Misschien kunnen we nog
iets voor u doen, om u van mening te laten veranderen en alsnog lid te blijven.

Nou, mevrouw eBay, als u hem weer tot leven kunt wekken, mag dit account vast open blijven, maar ik geloof niet dat u dit in het assortiment heeft. Pffff, pro-actief een standaardmail kunnen veranderen is blijkbaar niet één van de eisen waaraan een werknemer moet voldoen en heldere lichten heeft men daar ook al niet in dienst.

gepubliceerd op 20 december 2007 door Sweetlikehoney

Tja, daar zit ik dan. Kwart voor twee ‘s nachts. Kan toch niet slapen, hoewel ik morgenochtend een sollicitatiegesprek heb, dus eigenlijk wel zou moeten. Voor het eerst heb ik vandaag een pokertoernooi on-line gespeeld.

Doodsbang -hoewel het een freeroll (gratis) toernooi was- maar wel met de mogelijkheid om een plaats te winnen voor een echt toernooi. Geen Sjoerd om af en toe vanaf de bank te roepen wat ik moest doen. Geen Sjoerd die zegt dat ik het zelf allemaal wel weet. Het was best pittig, kreeg weinig echt goede handjes. En steeds maar weer hoorde ik een stemmetje in mijn hoofd: “Time will come”: heb geduld.

Moeilijk, want als ik iets niet heb, is het dat wel. Alleen wilde ik zo graag voor Sjoerd winnen, om te laten zien dat ik het écht kan. Ik heb echt wat zitten mopperen achter de pc. Alleen de 10 finalisten kregen een plekje voor de “50-seat Frenzy” en bij 12 spelers (ik had het gemiddelde aantal punten) bleken de grote spelers te schijterig om iets te doen tegen de kleintjes (zoals het eigenlijk behoort te gaan), dus heb ik op een gegeven moment maar de stap genomen (niet met een enorm slechte hand en ik zat in de big blind dus hoefde er niet veel ‘muntjes’ meer bij te gooien) en had geluk. Iemand anders speelde de bubble eruit en daar zat ik aan de finale-tafel.

Mijn doel was eerste worden (want anders moet je er niet aan beginnen), maar helaas werd ik ‘maar’ tweede (ondanks mijn charmes). Dus a.s. zaterdag mag ik meedoen met een ander toernooi. Eentje waar je 15 dollar voor moet betalen en wat je kan winnen? Geen idee, wie het weet mag het zeggen. Maar Sjoerd kan tevreden zijn over wat hij mij heeft geleerd. Thanx honey!

Update 23 dec 07 om 22.50u

Yes, yes, yes! Nu weet ik wat ik kan winnen. Een plaatsingsbewijs voor een toernooi waarvoor je normaliter 215 dollar moet betalen. Prijzenpakket: totaal 300.000 (!) dollar….. Tja, ik heb nog niets, maar ik ga morgen weer mijn stinkende best doen. En ja zus, als ik flink win, gaan wij naar Sicilië.

gepubliceerd op 16 december 2007 door Sweetlikehoney

Als je liefde je heeft verlaten, merk je stukje bij beetje wat je mist. De meeste dingen zijn simpel.

Niemand om je voeten ‘s avonds tegen te verwarmen. Ik begrijp nu ook heel goed waarom Sjoerd zo vaak beneden bleef slapen (hoewel het gezoem van de behoorlijk geluidloze computer me toch wel irriteert).

Niemand die na het douchen de slaapkamer ‘inspringt’ met het op een gegeven moment vermoeiende ‘Het is mij’.

Niemand om ‘s ochtends mee op te staan. Lief dat hij dat zolang heeft getracht te doen (dat cadeautje is blijkbaar aan mij gegeven)

Geen ‘ons’ maar ikke. Mijn verhalen vertel ik maar tegen Casper en hoop toch stiekem een beetje dat hij ze doorvertelt. Hij verstond het Russisch van Casper beter dan ik.

Andere dingen die ik mis zijn zijn smaakpapillen die altijd werkten en vertelden wat voor kruid, specerij of ander smaakmiddel ik nog bij het gerecht moest doen om het nog lekkerder te maken. Gelukkig probeer ik (de keren dat ik gekookt heb, het eten smaakt mij niet zo best) te bedenken wat hij zou zeggen. Citroensap en honing zijn niet gek om te gebruiken.

Mijn fiets. Die maakt nog steeds een enorm lawaai. Sjoerd zou hier naar kijken. Gewoon simpelweg de dynamo een beetje beter afstellen. Toch maar een led-lichtje halen nu?

Hoe moet ik in hemelsnaam nu leren wat pot-odds en implied-odds zijn en hoe ik ze snel kan berekenen?

De pc…. Pfff! Eén groot drama. Het 112-documentje voor Linux is nog niet af. Geen flauw benul hoe ik een cd moet branden, want alles moest via Konsole (een soort van dos-schermpje) met behulp van echte commando’s. Mijn virtual machine werkt opeens niet meer. Fijn, kan ik een testje voor een sollicitatie niet doen. Printen…. gaat niet. En ik vertik het om terug te gaan naar Windows, dus dat wordt veel lezen en veel vragen (en daardoor ook veel gesnauw krijgen van nerds).

Maar ondertussen bemerk ik ook weer wat ik heb meegekregen en dat voelt warm aan.

De borrel na afloop van zijn herdenkingsdienst. Sjoerd was één en al mooi verhaal. Wij konden ze navertellen, erom lachen en samen met zijn geweldige vriendenkring er toch nog een klein feestje van maken, al was het er één met af en toe een traan.

Ondanks het verdriet toch maar Ronald Goedemondt opzetten en toch weer lachen. Je herinneren dat hij het bijna net zo goed kon vertellen en toch maar niet die Toblerone kopen om dat geintje uit te halen (want ik ben toch geen cabaretier).

Dus toch gaan koken en dan erachter komen dat je al die zakjes echt niet nodig hebt. Dat zout gemist kan worden als kiespijn en dat je zelf toch ook wel weet wat iets nog iets beter maakt door goed na te denken.

Samen met mijn zus (voor degene die haar kennen: zweefkees) toch één van Sjoerd’s (en ook wel van mij) favorieten bekijken en dan daar toch weer wijze woorden uithalen.

Merken dat je ondanks je verdriet toch wel sterk bent. De tranen komen, maar ze gaan ook weer. De dromen zijn soms onrustig, maar soms ook rustgevend. Toch heb ik die veerkracht om verder te gaan, om deze tegenslag te overwinnen.

Ik heb veel van hem mogen leren in korte tijd. Spijtig dat het niet nog iets meer had mogen zijn, maar hij heeft me op de goede weg geholpen. Hij mag trots zijn op zijn meisje. Trots dat ik dat over mezelf durf te vertellen tegen de buitenwereld. En ik, ik ben trots op hem.

gepubliceerd op 5 december 2007 door Sweetlikehoney

Zoals beloofd, goede vriend M (Sjoerd had heel veel en goede vrienden!!) heeft hem vanochtend ingescand. Ken je mensen die geen kaart hebben gekregen, maar hem wel kennen (op welke manier dan ook) en langs willen komen: graag!

gepubliceerd op 5 december 2007 door Sweetlikehoney

Na mijn nachtelijke avontuur een update voor degene die daarom vroegen.

De uitvaartpersoon is ondertussen langsgeweest. Samen met twee kanjers en mijn zus hebben we een mooi afscheid in elkaar gezet á la Sjoerd. De kaart komt vanmiddag op beide logs te staan, maar alvast alle gegevens.

Vergeef het ons als er geen kaart in de bus komt, we hebben dan vast de adressen niet binnen handbereik gehad: helaas waren we nog niet geheel voorbereid op deze dag. Deze uitnodiging geldt ook voor iedereen. Sjoerd heeft een groots afscheid verdiend.
Afscheid nemen (open kist!) kan worden genomen op zaterdag 8 december van 17.00 tot 17.45 uur.
De uitvaart wordt gehouden op maandag 10 december a.s. om 14.00 uur in uitvaartcentrum Zuylen. Adres: Tuinzigtlaan 11 te Breda.

Daarna is er uiteraard koffie (de cake hebben we om zoveel mogelijk clichés te vermijden achterwege gelaten), maar om het Sjoerd’s stijl af te sluiten gaan we met degene die dat willen naar “De Pompadour” in Breda toe om daar op een iets -zover mogelijk- gezelligere wijze herinneringen op te halen.

gepubliceerd op 4 december 2007 door Sweetlikehoney

Mijn prins Slaap heeft het zware gevecht vannacht opgegeven.

Vanmiddag werd ik gebeld dat zijn bloeddruk verontrustend laag was. Hoewel er geen spoed bij was, vonden ze het toch verstandig dat ik kwam. Hij zou gecatheteriseerd worden. Terug op de hartbewaking kreeg hij overal pijn: zijn buik, borst, rug. Sjoerd, zo sterk als hij is (hij klaagde nooit over pijn), lag te huilen. Dat leverde hem wel morfine op.
Vannacht liet hij merken dat hij het allemaal zat was. Hij moest overgeven, de morfine begon uit te werken. Helaas kon de arts-assistent (de cardioloog slaapt natuurlijk) niets doen. Hoe gek het ook klinkt, daarop heeft hij het heft in eigen handen genomen. Om ongeveer 1 uur vannacht was het afgelopen. Mijn prins mag nu zijn favoriete hobby uitoefenen: slapen.

Droom zacht lieve Prins, jouw tijd met mij was het meest waardevolle wat ik ooit heb gehad. Je hebt me veel geleerd, veel laten lachen. Cliché maar waar: elke dag was een cadeautje. De herinneringen zullen mijn hele leven lang bij me blijven en daar wil ik je voor bedanken.

Liefste, allerliefste Lief van me, je zult altijd een plekje in mijn hart hebben. Luv joe much!