gepubliceerd op 11 september 2008 door Sweetlikehoney

Tracy died soon after a long fought civil war,
Just after I’d wiped away his last tear
I guess hes better off than he was before,
A whole lot better off than the fools he left here
I used 2 cry 4 Tracy because he was my only friend
Those kind of cars don’t pass u every day
I used 2 cry 4 Tracy because I wanted to see him again,
But sometimes sometimes life ain’t always the way…

Sometimes it snows in april
Sometimes I feel so bad, so bad
Sometimes I wish life was never ending,
And all good things, they say, never last

Springtime was always my favorite time of year,
A time 4 lovers holding hands in the rain
Now springtime only reminds me of Tracy’s tears
Always cry 4 love, never cry 4 pain
He used 2 stay so strong unafraid to die
Unafraid of the death that left me hypnotized
No, staring at his picture I realized
No one could cry the way my Tracy cried

Sometimes it snows in april
Sometimes I feel so bad
Sometimes, sometimes I wish that life was never ending,
And all good things, they say, never last

I often dream of heaven and I know that Tracy’s there
I know that he has found another friend
Maybe he’s found the answer 2 all the april snow
Maybe one day I’ll see my Tracy again

Sometimes it snows in april
Sometimes I feel so bad, so bad
Sometimes I wish that life was never ending,
But all good things, they say, never last

All good things that say, never last
And love, it isn’t love until its past

I’ll always love you!

Courtesy: Prince

Liefs,

gepubliceerd op 8 september 2008 door Sweetlikehoney

In een ver verleden (voor het Internet-tijdperk) heb ik ooit een jaar in de VS gewoond. Mijn vader zat iedere maandag achter zijn typemachine (een nog ouderwetser, niet-elektronisch geval die tegenwoordig ook te vinden is in het museum Boijmans van Beuningen) zitten en typte dan een brief aan mij die de volgende dag op de post ging. Dinsdag een week later had ik hem dan in de bus. Deze brieven heb ik nog steeds, zorgvuldig opgeborgen in een map, thuis liggen en ik koester ze. Op speciale momenten (verjaardag, Oud en Nieuw) belde ik met mijn ouders, maar zeker niet te lang, want het kostte toch wel 5 gulden (2,30 euro) per minuut.

Soms, heel soms, ben ik nog verbaasd over de mogelijkheden die je tegenwoordig hebt om te communiceren. Ging vroeger alles per brief of telefoon, nu heb je daar het snelle Internet bij en het bijbehorende Messenger en Skype. En voor mijn Nederlandse kring heb ik ook nog een vaste lijn via VOIP, dus mag ik gratis en onbeperkt naar alle vaste nummers in Nederland bellen (enige vage bijkomstigheid is dat de verbinding na precies 1 uur en 58 minuten wordt verbroken).

Een oud-collega en tegenwoordig vriendin heeft 5 jaar geleden de stap gezet om naar China te emigreren en daar alle Chineesjes te overdonderen (moet niet moeilijk zijn). Een ander vriendinnetje van mij heeft een tijdje op Curaçao gewoond en tegenwoordig woont een vriend van mij op Aruba, ook die twee sprak/spreek ik regelmatig via messenger of e-mail.

En dan mijn Nederlandse vrienden. Op de een of andere manier hebben die zich ook over heel Nederland verspreid. Van het uiterste Noord-oosten tot België (wat ik dan nu maar even voor alle gemak ook onder dit kopje schaar: misschien wordt het binnenkort wel waarheid) en alles wat daartussen zit. Dankzij moderne communicatiemiddelen heb ik nog steeds contact met mensen over de hele wereld. En dan merk ik dat daar ook weer mensen zijn die om me geven.

Afstand, tijd, het maakt allemaal niets uit. Soms ploppen ze gewoon op als je weer eens achter de pc zit en dan heb je het idee dat ze tegenover je zitten of aan de overkant van de straat.

Mijn Nederlandse, compleet in China geïntegreerde, vriendin zat dus vandaag weer online. Vanwege het tijdsverschil (6 uur later) is het af en toe niet makkelijk om elkaar te treffen, maar soms, zoals vandaag lukt het weer wel.

Lekker miepen, soms serieus, soms heel wat minder. Prachtige verhalen horen over een heel bijzonder land waar wij eigenlijk vaak een verkeerd beeld van krijgen (en soms ook juiste hoor). Altijd fijn zo’n bron dichtbij. Weer weten hoe het met elkaar gaat, beseffen dat zelfs daar mensen zitten die om je geven: heerlijk!

En daarna gisteravond nog ‘even’ met een nieuwbakken vriend uit Nederland aan de telefoon gezeten. Vaste lijn, dus Telfort zal wel weer balen dat we goed gebruik maken van de telefoon terwijl het hen niets oplevert (en maakte dat dus ook weer kenbaar door na 1 uur en 58 minuten de verbinding prompt te verbreken).

Tja, ik ben wel blij om in een wereld met zoveel communicatiemogelijkheden te leven. Een dingetje mis ik echter nog: “Beam me up Scottie”. Wanneer wordt dat nu eens geïntroduceerd, Startrek heeft toch ondertussen de kinderfoutjes er wel uitgehaald?

Liefs,

gepubliceerd op 6 september 2008 door Sweetlikehoney

Als je iemand ziet sterven die je heel veel liefhebt, dan doet dat vreemde dingen met je. Al denk je te weten wat je te wachten staat en je verwacht dat je dat je je er wel doorheen zal slaan, je krijgt te maken met extreme emoties waar je geen weet van hebt. Daarnaast krijg je ook te maken met mensen die ook veel verdriet hebben en daar kan je mee in conflict komen. Een absurde situatie waarin gestreden wordt over wie recht heeft op het meeste verdriet (of nog erger, materiële zaken).

En dan heb je ook nog te maken een grote groep mensen die niet weet hoe ze met jou om moeten gaan. Gelukkig maar, want dit is echt niet wat je iemand zou toe moeten wensen. Een deel daarvan weet niet wat hij moet zeggen en neemt gewoon geen contact meer op. Gelukkig zijn er ook altijd mensen die toch niet schromen om er wel voor je te zijn, ondanks dat ze je eigenlijk niet kunnen helpen. Het is een weg die je alleen af moet leggen, maar waarbij je echt mensen in je omgeving nodig hebt om deze te kunnen vinden.

Met behulp van Internet en een aantal goede vrienden en mijn lieve familie, zie ik ondertussen een beetje een nieuwe weg voor me uit verschijnen (en tijd, tijd helpt absoluut wel, maar is een opmerking die je zeker in het begin niet wilt horen). Zelfhulpboeken (er zijn er hier wel een paar in huis) worden/werden in dit huis verfoeid. Er zijn dus ook niet van dat soort boeken bijgekomen. Binnenkort echter wel.

Karin Kuiper, de vrouw van Karel Glastra van Loon heeft een boek over haar eigen ervaringen over rouwverwerking geschreven. Ik had hun verhaal gevolgd in 2004 en 2005 en wist toen nog niet wat mij te wachten zou staan. Sterker nog, ik kende Sjoerd niet eens. Vreemd dat ik 3 jaar later in een soortgelijk schuitje zit.

Maandag 9 september ligt het boek eindelijk in de winkel. Diezelfde dag mag ik het op gaan halen bij mijn buurman, de boekhandel, en diezelfde avond zal ik haar verhaal kennen en wederom herkenning vinden. Herkenning die je zo hard nodig hebt, omdat je anders het gevoel krijgt gek te worden.

Liefs,

PS Hieronder een voorpublicatie uit haar boek (dank je wel Karin!).

Lees de rest van dit bericht »

gepubliceerd op 1 september 2008 door Sweetlikehoney

Sjoerd en ik konden behoorlijk goed praten over zijn aankomende dood. Niet met emoties, maar gewoon sec bepaalde zaken bespreken. Zo wist ik precies wat hij aan wilde (zijn t-shirt met ‘De hel dat zijn de anderen’ (uitspraak Satre) – achteraf oh zo toepasselijk), hadden we besproken wie wat zou krijgen en meer van dat soort aardse zaken.

Natuurlijk hadden we het er ook over dat ik alleen zou blijven. Hij wilde nooit dat dat zou gebeuren, ik moest verder gaan. Voor mij niet meer dan logisch, aangezien ik dacht dat als ik 40 was en Sjoerd zou komen te overlijden, ik zeker niet nog 30 of 40 jaar alleen wilde blijven. Ik vertrouwde volkomen op zijn oordeel, hij kende mij als geen ander en daarom vroeg hem altijd om mij iemand te sturen. Dat beloofde hij (als er natuurlijk iets is hierna).

Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik op dit moment helemaal nog geen interesse heb in andere mannen. Een arm, een schouder prima, maar de rest is op dit moment nog te veel. De vlinders, een nieuwe emotionele band, ik ben er gewoon nog niet aan toe. En toch, de afgelopen maanden zijn er een aantal mannen geweest waarvan ik het idee kreeg dat men meer wilde.

Eind december, begin januari kwam er een soldaat voorbij. Eentje met dezelfde ideeën als Sjoerd. Zou hij nu echt hebben gedacht dat dat mijn voorland is? Aardige gozer, maar 1 keer Sjoerd’s stijl is genoeg. Daarna kwamen er nog wat andere kleurrijke personen voorbij. En op dit moment heb ik het gevoel overspoeld te worden met potentiële kandidaten. Zou Sjoerd denken: “Ok Nicky, je hebt de vorige allemaal afgewezen, hier heb je er een stapeltje: zoek maar uit of neem ze allemaal, altijd gezellig voor Principessa Nicky.” Alle soorten en maten zitten ertussen. En mocht ik geen zin hebben in het hele pakket, dan zijn daar altijd weer mannen die dat vast niet erg vinden.

Lieve Sjoerd, ik wil echt nog steeds dat jij hem uitzoekt, je weet wel wat ik nodig heb en voor wie ik goed zou zijn en vooral, wie goed voor mij zou zijn. Maar wil je alsjeblieft nu die hordes mannen die voor het hek staan even door laten lopen en eerst een kleine voorselectie maken? Ik neem aan dat je minder moe bent dan in je fysieke leven en dat het een eerlijke ruil is voor al die keren dat ik jouw katergerelateerde rotzooi heb opgeruimd. En mocht je echt nu iemand willen sturen, stuur dan maar een sterke dhz’er naar mij toe om die door jou met een plakband “gerepareerde” kraan te fixen. Daar doe je me op dit moment een véééééééél groter plezier mee.

Liefs,