Ik heb een voorspellende gave

gepubliceerd op 24 augustus 2009 door Sweetlikehoney

Ja, ja, had ik het in november 2006 al over pepernoten en de onderwaartse windstromen die het veroorzaakt bij mensen, vanochtend las ik  in de krant dat men wil weten hoe dit bij koeien zit.

Koeien in Liverpool, Engeland, hebben een microfoontje om hun nek hangen, dat de methaangassen kan meten die de beesten uitstoten. Met die opgevangen geluiden wordt berekend hoe goed de dieren hun voedsel verteren, wat weer bepaalt hoeveel methaangassen de koeien produceren (methaangas -wat vrijkomt bij gassen die het lichaam verlaten- is één van de beruchte broeikasgassen).*

Hoewel het dus apparatuur is voor koeien, vermoed ik dat het een testfase is om deze later, als de microfoon geoptimaliseerd is, in te voeren voor mensen.  Eerst koeien aan de mic (want mondiaal gezien neemt de veehouderij 18 procent van de uitstoot van broeikasgassen voor haar rekening -  meer dan de transportsector, want die komt op maar 13 procent) en daarna kan elke willekeurige overheid met een chronisch tekort aan geld (alle dus) een belasting invoeren op deze soort van luchtvervuiling.

Helaas lees ik wel op Wikipedia (een leuk stukje trouwens!) dat 2/3 van de mensen hoogstwaarschijnlijk geen methaangas produceert bij het “flatuleren”, maar ach, Wiki heeft toch al de naam dat het niet altijd betrouwbaar is. En daarnaast staan er in dat stukje vast weer redenen om het toch wel te doen, als het maar in JP’s straatje past en de schatkist geld oplevert.

We hebben in de toekomst toch steeds meer geld nodig om onzinnige projecten te subsidiëren. Nu maar hopen dat diverse belastingambtenaren zich niet zó vervelen dat ze mijn blog uit wanhoop maar doorspitten op belastingtechnische ideeën (of zouden ze dat al gedaan hebben?).

Liefs,

.

.

.

* bron: Originele artikel niet meer vrijelijk beschikbaar: zie ook Llink

Psychologengebabel

gepubliceerd op 20 augustus 2009 door Sweetlikehoney

Afgelopen week zag ik een opvallend berichtje van Dr. Peter Boelen in de krant. Rouwen waarbij je na een half jaar nog niet in staat bent je leven enigszins (!) op te pakken, zou een nieuwe psychische stoornis moeten worden en daardoor opgenomen worden in het (bij psychotherapeuten) zeer bekende DSM-V (een classificatiesysteem voor psychische stoornissen van de Wereld Gezondheidsorganisatie).

Nu heb ik persoonlijk al niet zoveel op met het stempeltjes-gebeuren en zeker niet met dit soort hokjes.  Ja, in het artikel wordt genoemd dat antidepressiva geen oplossing is voor mensen die rouwen, maar om er dan maar meteen een ‘stoornis’ van te maken? Gelukkig is dit nl. meestal iets wat tijdelijk is en door tijd iets verzacht wordt.

Mocht er meer hulp nodig zijn, dan is het nodig om het inzicht van deze persoon te veranderen en niet door iemand nog meer te ‘belasten’ door het aanmeten van een ‘stoornis’. Vaak is een “extreme rouwreactie” een opeenstapeling van factoren. Een te klein sociaal netwerk (wat door verlies van een naaste altijd nóg kleiner wordt, omdat mensen niet weten hoe er mee om te gaan en daardoor maar niets van zich laten horen), meerdere heftige verliezen achter elkaar of de manier waarop een geliefde is overleden. Soms zijn er ook nog gerelateerde problemen die indirect veroorzaakt door het sterfgeval. Het is noodzakelijk om erachter te komen wát de reden is van deze extreme reactie en niet willekeurig een stickertje te plakken.

Er is mijns inziens na zo’n verlies soms een terechte angst voor de toekomst, er is opeens een besef dat wij wel iets op onze manier zouden willen, maar dat het helaas niet altijd zo werkt. Dat we wel dromen kunnen hebben, maar dat nachtmerries niet worden uitgesloten. Niemand kan de toekomst voorspellen en vervelende gebeurtenissen uitsluiten en je dat écht realiseren, is iets heel griezeligs.

Wil de psychologie/psychiatrie daadwerkelijk iemand helpen, dan is het noodzakelijk om de ‘cliënt’ te laten beseffen dat hij of zij weldegelijk (deels) invloed kan uitoefenen op een andere toekomst. Voordat de cliënt zover kan zijn, is het belangrijk om te leren praten over het verlies, zich te realiseren dat ontkenning niet werkt en te leren omgaan met gevoelens van woede.

En als iemand eindelijk de stap durft te zetten om hulp te vragen (aan welke instantie dan ook), kijk dan of die (vaak praktische) hulp geconcretiseerd kan worden. Degenen die in zo’n proces zitten, proberen het vaak in eerste instantie  zelf op te lossen, maar helaas worden dan ook vaak het bekende kastje en de muur tevoorschijn gehaald.

Ik wil dit stukje toch nog een beetje positief eindigen. De toekomst mag wel onvoorspelbaar zijn, maar als je iets vervelends hebt meegemaakt, leer je zeker om wat je op dit moment hebt meer te waarderen. Voor degenen die dit niet hebben meegemaakt (ik hoop dat het jullie gespaard blijft), kijk niet naar wat een ander heeft, maar kijk wat je zelf hebt.  Wat je aan mooie herinneringen hebt, is nooit meer af te pakken en daarom is het verstandig om van elk moment zoveel mogelijk te maken.

Alle liefs,

Arriva brengt u thuis (en zelfs verder)

gepubliceerd op 12 augustus 2009 door Sweetlikehoney

Vandaag mijn Groningse vriendinnetje weer even gesproken. Deze schat kreeg ik voor het eerst aan de telefoon de dag van Sjoerd’s overlijden. De eerste keer dat ik haar zag, was een verademing! Ze hield me eerst heel, heel, heel lang vast. Iets waar ik haar heel dankbaar voor was en het weekendje daar was geweldig. Een hartelijke, warme familie! Eerlijk gezegd verbaast het me niet, een groot deel van de mensen die Sjoerd om zich heen verzamelde, zijn zo (hè Catjepoes)* .

Maar goed, mijn Groningse vriendinnetje heeft een pracht van een busstation voor haar deur. En vandaag stond ze op de voorpagina van het Dagblad van het Noorden, tenminste de pui voor haar huis.

De buschauffeur van Arriva was even een bakkie gaan doen (zal vast niet zo heten; ik spreek alleen Rotterdams) en vanuit het niets is de bus zijn route gaan vervolgen. Helaas was de bus niet voorzien van automatisch besturingssysteem, dus kon hij alleen rechtuit. Zo tegen de voorpui van mijn Groningse vriendinnetjes huis. Gelukkig lijkt het erop dat alleen de overkapping schade heeft ondervonden en is hun huis nog niet ingestort.

En als ik een balletje bij Arriva mag opgooien, dan zou ik jullie slogan aanpassen: Arriva brengt u écht thuis!

Liefs,






* Ook niet te vergeten, maar zeker ook zo belangrijk zijn allercharmantste H en zijn meisje, maar ook SwichBL8  en alle anderen die hier niet genoemd worden, maar wel met eer dit stempel mogen dragen. Ik noem jullie niet, maar weet dat jullie ook in mijn hart zitten.

Lelies en rode rozen

gepubliceerd op 7 augustus 2009 door Sweetlikehoney

Ik was een jaar of 20 en werkte nog bij een groot Informaticabedrijf. Daar werkte ik op de afdeling PR als afdelingssecretaresse. Voor een grote mailing werd een uitzendslaaf ingehuurd. Deze jongen (geen flauw idee meer wat zijn naam was). Hij mocht de hele dag brieven vouwen en envelopjes dichtlikken. Dodelijk saai werk, maar hij was blij met mijn aanspraak (en ik kon toendertijd nóg beter ratelen dan tegenwoordig).

Op zijn laatste dag kwam hij naar me toe om te vragen of ik een keer met hem uit wilde stappen. Altijd wel om nieuwe mensen te leren kennen en in voor een beetje lol (neeeeeeh, ik was echt heel erg braaf) , heb ik ja gezegd.

Hij kwam mij ‘s avonds (als een echte ‘heer’ betaamd) ophalen van huis. Boven aan de trap bleek dat hij dat hij een grote bos bloemen had meegenomen. Ik schrok me wild toen ik zag wat het was. De bos bestond uit allemaal witte bloemen (waaronder een berg lelies: a very big no no!) met daar in het midden 1 rode roos.

Ik had het niet meer en had eigenlijk meteen willen zeggen dat ons uitstapje geen goed idee was. Maar naast veel te braaf, was ik ook nog te beleefd om hem vooraf de bons te geven en ben de bos maar in het water gaan zetten. In de keuken merkte ik dat er ook nog een kaartje zat waarop hij iets had geschreven. Met lood in mijn schoenen las ik wat erop stond:

  1. Bedankt voor de hele leuke samenwerking
  2. Omdat je een leuke meid bent
  3. Omdat er iets is, maar wat ……

Tja, blont ben ik nooit geweest en die enkele rode roos zei mij al teveel. Bij mij was van enig “iets” totaal geen sprake. Ondertussen vroeg E. (ik weet helaas opeens zijn naam weer: eentje die ervoor zorgt dat je geen zin meer hebt zodra je zijn naam uitspreekt) of ik het kaartje had gelezen. Euh…., ik had zo gehoopt dat hij er niet naar zou vragen. Ik heb hem wijsgemaakt dat ik dat zo graag wilde bewaren voor na het stappen en dat we heel snel weg moesten voor onze reservering. De hele avond heb ik op hete kolen gezeten, en heb alleen maar getracht om ervoor te zorgen dat ik geen ‘schuld’ bij hem hoefde in te lossen. Daarna heb ik hem nooit meer gezien. Tenminste…… niet tot vele jaren later.

Het is erg leuk als mannen zo charmant zijn, ik ben er ondertussen ook aan gewend dat een man de deur voor je open houdt en zelfs als hij er op staat om het eten te betalen, heb ik daar meestal geen problemen meer mee. Maar waarom, waarom, kunnen sommige mannen zo onhandig zijn en uit het niets zo’n actie ondernemen? Ik heb graag eerst wat -duidelijke!- signalen voordat uit het niets aan mij de liefde wordt verklaard. Was het niet zo dat jullie altijd zeiden waar het op stond en duidelijkheid gaven? Of houden mannen toch van een vleugje SM en willen ze zo graag een blauwtje lopen?

Liefs,

Vage theezakjes

gepubliceerd op 5 augustus 2009 door Sweetlikehoney

Je hebt de ‘moderne’ theezakjes met een touwtje en vasthoudkaartje eraan. Die zijn handig, want je zit niet te emmeren hoe je dat zakje uit de theepot of je kopje haalt. Ook heb je gewoon losse thee. Dat heeft ook zo zijn charme (en je hebt meer keus). Daarnaast bestaat er een thee-ei, waardoor je alle thee toch weer bij elkaar houdt.

Maar kan iemand mij het nut vertellen van een theezakje zonder zo’n touwtje én labeltje?

liefs,

PC-nerd

gepubliceerd op 4 augustus 2009 door Sweetlikehoney

Na Sjoerd’s overlijden heb ik een tijdje lang geprobeerd te werken met operating system Gentoo. Helaas werd dit snel een ramp. Een zelfgebakken kernel (hart van een besturingssysteem) is voor een leek niet te onderhouden en het ontaardde al snel in een groot zootje en had ik alleen nog maar een niet-werkend systeem.

Sinds Sjoerd’s pc ook naar de hemel is gegaan, heb ik toch maar iets simpelers geïnstalleerd. Er zijn een aantal mensen in mijn omgeving geweest die geadviseerd hadden om terug te gaan naar Windows, maar dat heeft Windows mij persoonlijk verboden. Er mocht geen installatie van Windows plaatsvinden en daarom toch maar weer open source (nou ja, alsof ik van plan was terug te gaan naar de MS-dynastie).

Dus nu staat er Kubuntu op. Een behoorlijk prettig werkend systeem voor mensen die zelf wel iets durven doen, maar niet zo complex als Gentoo.

En dus zit ik de afgelopen dagen te prutsen aan iets nieuws en leuk dat ik het vind! De techneut in mij is ontwaakt. Via de voorheen doodenge terminal (zie het als een DOS-prompt in Windows), ratel ik er de meest vage commando’s in en probeer ik toch zoveel mogelijk een systeem te maken dat voor mij bedoeld is.

En zeg nu zelf, zo’n lief pinguinetje is toch ook niet te weerstaan?

liefs,

De angst regeert!

gepubliceerd op 3 augustus 2009 door Sweetlikehoney

En wil je regeren, dan is een groot voordeel die angst te voeden. Dat is tenminste de gebruikelijke gedachtengang de politiek, angst zorgt dat je kunt regeren. Mijn eerste herinnering aan een onreeële (?) angst (zover als ik me kan herinneren, het opwekken van angsten is echt niet begonnen in de jaren 80) is  de atoombom. Daarvoor was het de koude oorlog en de communisten. We hebben zure regen gehad (waar is deze nu gebleven), het gat in de ozonlaag en sinds kort de opwarming van de aarde. Tja, met die koude periode van afgelopen winter, is die ook weer in twijfel te trekken (hoewel ik allang mijn twijfels had) en, hoewel het weer warmer wordt, is het weer op dit moment ook niet uitzonderlijk voor de zomer (toch?).

Onze huidige Christelijke regering maakt hier ook veelvuldig gebruik van. Toevallig heb ik afgelopen zondag nog een preek gehoord van iemand die ook aangaf dat vele religies hier hun heil in zoeken. De groei van hun kerken kwam door het creëren van angst. Angst voor het belanden in de hel, angst dat je zonden te groot zouden zijn en onacceptabel. Hij zei dat dit de verkeerde manier was en, hoewel ik niet geloof (geloof ik), vond ik dit mooi gezegd. Helaas, Balkenende was hier niet bij aanwezig, Van Middelkoop heb ik ook niet gezien en Rouvoet was ook ergens anders aan het wieberen.

Van onze huidige volksvertegenwoordigers krijg ik enorme jeuk. Was het vroeger normaal om zo min mogelijk regels te hebben, tegenwoordig ontspruiten de ideeën voor nieuwe wetten (lees: verboden) net zo snel als onkruid in de tuin opkomt.

Neem het electronisch kinddossier. Vanaf eind dit jaar zal ieder kind automatisch een dossier krijgen waarin alles wordt vermeld over de gezinssituatie, eventuele leerproblematiek en noem maar op. Alles om kindermishandeling te kunnen voorkomen. Dit lijkt mij wel een ijdele illusie en ik hoor alleen maar een stemmetje in mijn hoofd zingen: “Big Brother, Big Brother’s watching you“.

In het vervolg erop (de nieuwe instelling voor controle van kinderen moet toch iets te doen hebben), ook vanwege de komende ‘vergrijzing’ , heeft Rouvoet aangegeven dat de Nederlanders meer kinderen moeten krijgen. Kom op jongens, aan de slag! Niet lullen, maar poetsen, nou ja, dat dus. Vrouwen blootvoets en zwanger graag en natuurlijk ook niet achter het aanrecht, want er moet ook nog gewerkt worden.

En vergeet natuurlijk niet de gezondheid van de Nederlanders. Er is onlangs een onderzoek geweest dat mensen ‘gezondere voedingsmiddelen’ links laten liggen door het goedkopere ‘ongezonde’ voedsel. En wat is één van de ideeën: ongezonde voeding duurder maken, want dan koopt men vanzelf ‘gezond’ eten.

We hebben natuurlijk allemaal vorig jaar een brief in de bus gehad voor het electronisch patiëntendossier. Nou, ik heb hem vriendelijk teruggestuurd met het verzoek mij erbuiten te houden. Hoewel het niet te bewijzen is, vermoed ik dat Sjoerd ‘lastig’ werd gevonden vanwege het dossier en dat we tijdens een ziekenhuisopname in Breda te horen kregen dat het hyperventilatie was vanwege datzelfde dossier (overigens bleek het later zijn te laag ingestelde pacemaker te zijn: tja….). Ik heb al genoeg labeltjes en hoef er echt niet extra bij te hebben.

Vorige week las ik weer dat we nu bang moeten worden voor éénlingen. We hadden natuurlijk Kars T (die overal gewoon Tates wordt genoemd) die in een idiote bui door het publiek is ingereden op Koninginnedag. En daardoor lopen we allemaal in Nederland gevaar door al die eenlingen en het erge is, blijkbaar vindt een deel van de Nederlandse bevolking het normaal dat deze groep in de gaten wordt gehouden.

Ok, het is een maffe krant met idiote lezers, maar ze zijn er dus blijkbaar wel en ze geloven daadwerkelijk dat dit zal helpen ons land veiliger te maken. Er lijken steeds meer mensen in Nederland die vinden dat de overheid steeds meer verboden moet instellen of dat nu wel of niet verstandig is, of de uitslag van de methode nu wel of niet 100% juist zijn of dat er ook nog een nuanceverschil is.

En dát baart mij grote zorgen. Mensen die niet meer zelf na durven denken en overal klakkeloos ja en amen op zeggen. ’1984′ is in mijn ogen niet echt ver weg meer of zelfs dichterbij dan men op dit moment beseft. En als het éénmaal zover is, heeft de overheid ongelimiteerde macht in handen. Mijn nachtmerries zullen op dat moment waarheid worden. Laat mij (en de rest van de wereld) alsjeblieft op tijd wakker worden?

Liefs,