gepubliceerd op 30 mei 2010 door Sweetlikehoney

Op regen. Dát was voorspeld voor gisteren en oh, wat zag het er geweldig uit ‘s ochtends en ‘s middags. En aangezien die weerlui hun “voorspellingen” steeds bijstellen, ga ik er vanuit dat die 34% nog wel niet zal kloppen. Helaas….. in plaats van het mooi over de dag te spreiden, was er één enorme regenbui (variërend van stort tot miezeren) met af en toe een kleine pauze om geen algeheel “verzopen kat”-gevoel te krijgen.

Persoonlijk vond ik het programma van vrijdagavond stukken beter. Natuurlijk waren er juweeltjes als Valerius en Moke, maar de eerste act was eigenlijk een “grote namen-parade” (zusjes Klemann (Loïs Lane), Manuëla Kemp (uitgerangeerd presentatrice), Mieke (ex-Giantje) en Frederique Spigt) die niet verder kwam dan een gemiddelde coverband op een trouwfeest. Waylon had een keelontsteking, dus kwam Dennis opdraven. Geen echt slechte zangeres hoor, maar ze kon niet tippen aan de charismatische Caro Emerald. Ook hoeft ze van mij nooit meer “Painted Black” te zingen: niet voor haar gemaakt.

Maar….. toen kwam Bløf. En zoals gebruikelijk maken zijn hun reputatie meer dan waar. Paskal kreeg op een lollige manier nog voor elkaar dat de paraplu’s gesloten werden, zodat het zicht eindelijk wat beter werd. Bløf staat erom bekend dat ze op festivals als deze voor hun bekendere werk gaan en dat was ook hier weer het geval.Vele hits als Omarm, Dansen aan de Zee, Aan de Kust, Aanzoek zonder Ringen, Harder dan ik hebben kan (erg toepasselijk met dit weer) kwamen voorbij.

Tot mijn grote verrassing zat er ook “Niets dan dit” bij. Eén van hun nummers die eigenlijk niet de hitparade heeft gehaald. Dit is één van de nummers die op de crematie van Sjoerd gespeeld is (op verzoek van mij). Nu ben ik nogal een flapuit en zodra ik wist dat ze zouden komen en ik kaartjes had, heb ik een mailtje gestuurd met de vraag óf ze dit konden spelen. Nooit een reactie op gehad en toch heb ik het vage gevoel dat het wel doorgekomen is. Of was het toeval? In ieder geval had ik bij bepaalde nummers al wat traantjes gelaten en bij dit kwamen er nog wat meer doorheen (wat niet opviel doordat het donker was en de regen). Gelukkig had ik twee armen om me heen om me even te troosten.

Hoewel er vandaag nog een dag Parkfeest is, weet ik niet of ik er naartoe zal gaan. Ik ben enorm brak (nee, geen kater!)  en niets kan de afgelopen twee avonden overtreffen. Volgend jaar weer (met C?) en misschien met een nog grotere groep. En dan alsjeblieft dan een keertje geen regen.

Liefs,

gepubliceerd op 29 mei 2010 door Sweetlikehoney

… en de line-up geweldig!

Gisteravond was de eerste avond van het Parkfeest en het wás ook echt een feest. Hoewel de temperatuur misschien iets lekkerder had gekund (ik stond om twaalf uur wel een klein beetje te blauwbekken zonder jas aan), maar het was TOP!

Overigens even beginnen met mijn complimenten voor de organisatoren van dit relatief kleine festival. Ten eerste weten ze toch maar mooi voor een goede line-up te zorgen en hebben ze ook nog eens twee podia die tegenover elkaar staan waardoor artiesten zich in een rap tempo afwisselen (en daardoor ook weinig stiltes tussendoor – als op het ene podium gespeeld wordt, wordt op het andere alles klaargezet voor de volgende artiest). Bravo!

Het begon met Di-Rect die een album hebben met wat minder harde rock en wat meer funk en soul invloeden. Spike leek (!) erg helder en ze de lat voor de anderen meteen hoog gezet (wat ze overigens allemaal hebben behaald)  Van Caro (Emerald) ben ik volledig onder de indruk. Wat een leuk mens! Wat een stem! En haar begeleidingsband is super, inclusief een blazersensemble en een geweldig DJ! De Jeugd heeft er een flink potje van gemaakt en Kraak en Smaak….. ik kan alleen maar in superlatieven spreken: een weergaloze wereldact! Een dance-act zonder samples maar met een echte zanger en zangeres met dijken van stemmen.

En afsluiter van de avond was Novastar. Beetje raar, want eigenlijk is het een éénmansband met Joost Zweegers als hoofdpersoon en wisselende begeleidingsband. Het was me al eerder opgevallen toen ik met vriend H. naar een concert van hem ben geweest, maar hij zou best een goede stylist kunnen gebruiken. Vorige keer hele foute witte schoenen en deze keer had hij een pyjamapak aan. Blauwe strepen waardoor hij op het podium helemaal wegviel in het licht (en een donkere avond).  Nee, sorry Joost, je bent erg sympatiek, je zingt geweldig, je maakt er een feest van en je nummers zijn on-Belgisch/Nederlands, maar je kleding: please, zoek hulp! Maar blijf van de rest af: dat is gewoon perfect in orde!

En dan vandaag: het weer ziet er hoopvol uit, maar de weersvoorspellingen geven vanavond toch wel een paar buitjes aan.  Hoewel… het is Oosterhout en het lijkt er wel vaak op dat de buitjes dit gebied vermijden. Laat dat vanavond ook alsjeblieft het geval zijn. Gelukkig weet ik één ding zeker: het feest gaat gewoon verder waar het gisteren is geëindigd.

Ik zal kijken of mijn logé zijn filmpjes nog even op mijn pc kan zetten, zodat ik wat dingetjes kan laten horen, maar het is echt wel weer tijd om me geestelijk voor te bereiden op de tweede top-avond op rij!

Liefs,

gepubliceerd op 20 februari 2010 door Sweetlikehoney

Gisteravond een heerlijk gezellig avondje gehad met M. Eerst besloten om de overheerlijke hapjes van Delicato te vergezellen door een nog lekkerder kaasfondue onder het genot van een fles overheerlijke Cigale (combi Merlot en Cabernet) en daarna nog stiekem eventjes naar een plaatselijke kroeg.

Het blijkt dat daar op vrijdagavond altijd een live optreden is en deze vrijdag was geen uitzondering.  Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik nooit zo’n hoge pet op heb van plaatselijke (cover)bandjes, maar deze keer was het de verrassing van het jaar: Frontaal. Een Brabants bandje bestaande uit 5 zeer enthousiaste jongens waarvan je meteen merkt dat ze dit écht met plezier doen. Aangezien het een rockcafé was, werd het repertoire daarop aangepast met o.a. U2, Liquido, Kane en Pearl Jam. Ik geloof alleen niet dat de mannen van Frontaal verwacht hadden dat het publiek bij de keuze tussen Nickelback en Borsato voor deze laatste zou kiezen, maar dat mocht de pret niet drukken. Echt de moeite waard om nog een keer naartoe te gaan.

Nou, vanochtend bleek het voorprogramma van het Parkfeest bekend te zijn gemaakt, maar ook ééntje om je vingers bij af te likken (hierover later meer) én het nieuws waar ik zo op gehoopt heb en waar ik niet over durfde te dromen:

BALKENENDE IV IS NIET MEER!

Pfff, deze keer heeft het wat langer geduurd dan de vorige kabinetten B, maar het is er toch van gekomen. Hopelijk zal het CDA er nu van overtuigd zijn dat JP echt geen goede kapitein is en geven ze hem een enkele reis naar Bora Bora. Dus er komt nu een tweede gang naar de stembus dit jaar. Hopelijk zijn er voldoende mensen in Nederland om Geert te weerhouden van een plek in de regering en komt er een kabinet die écht prioriteiten kan stellen en op langere termijn verstandigere keuzes kan maken.

Mijn weekend kan in ieder geval niet meer stuk en ik ga verder met mijn minifeestje.

Fijn weekend en liefs,

.
.

.

.

PS En dan ben ik ook nog vergeten te vertellen dat we morgen een uitgesteld feestje hebben voor mijn neef(je)s verjaardag én ik heb gisteren een dikke creditnota ontvangen van Enexis. Binnenkort heb ik dus weer even tijdelijk wat meer ademruimte.

gepubliceerd op 29 januari 2010 door Sweetlikehoney

Een aantal jaar geleden was ik nog erg cultureel bezig. Tenminste: ik ging ieder jaar in ieder geval naar de Museumnacht in Rotterdam toe. Het was heel gezellig totdat heel erg populair ging worden en er in geen enkel museum een doorkomen aan meer was. Heel jammer!

De laatste keer dat ik geweest ben, was in 2004. Naast druk was het ook een avond vol indrukken. Eerlijk gezegd kon ik me bij bepaalde zaken weinig kunst voorstellen. Bij het natuurmuseum had kunstenares Yvonne Beelen een project opgezet met de niets verhullende naam “Kom Kutje Kleien”.

Lees de rest van dit bericht »

gepubliceerd op 6 september 2008 door Sweetlikehoney

Als je iemand ziet sterven die je heel veel liefhebt, dan doet dat vreemde dingen met je. Al denk je te weten wat je te wachten staat en je verwacht dat je dat je je er wel doorheen zal slaan, je krijgt te maken met extreme emoties waar je geen weet van hebt. Daarnaast krijg je ook te maken met mensen die ook veel verdriet hebben en daar kan je mee in conflict komen. Een absurde situatie waarin gestreden wordt over wie recht heeft op het meeste verdriet (of nog erger, materiële zaken).

En dan heb je ook nog te maken een grote groep mensen die niet weet hoe ze met jou om moeten gaan. Gelukkig maar, want dit is echt niet wat je iemand zou toe moeten wensen. Een deel daarvan weet niet wat hij moet zeggen en neemt gewoon geen contact meer op. Gelukkig zijn er ook altijd mensen die toch niet schromen om er wel voor je te zijn, ondanks dat ze je eigenlijk niet kunnen helpen. Het is een weg die je alleen af moet leggen, maar waarbij je echt mensen in je omgeving nodig hebt om deze te kunnen vinden.

Met behulp van Internet en een aantal goede vrienden en mijn lieve familie, zie ik ondertussen een beetje een nieuwe weg voor me uit verschijnen (en tijd, tijd helpt absoluut wel, maar is een opmerking die je zeker in het begin niet wilt horen). Zelfhulpboeken (er zijn er hier wel een paar in huis) worden/werden in dit huis verfoeid. Er zijn dus ook niet van dat soort boeken bijgekomen. Binnenkort echter wel.

Karin Kuiper, de vrouw van Karel Glastra van Loon heeft een boek over haar eigen ervaringen over rouwverwerking geschreven. Ik had hun verhaal gevolgd in 2004 en 2005 en wist toen nog niet wat mij te wachten zou staan. Sterker nog, ik kende Sjoerd niet eens. Vreemd dat ik 3 jaar later in een soortgelijk schuitje zit.

Maandag 9 september ligt het boek eindelijk in de winkel. Diezelfde dag mag ik het op gaan halen bij mijn buurman, de boekhandel, en diezelfde avond zal ik haar verhaal kennen en wederom herkenning vinden. Herkenning die je zo hard nodig hebt, omdat je anders het gevoel krijgt gek te worden.

Liefs,

PS Hieronder een voorpublicatie uit haar boek (dank je wel Karin!).

Lees de rest van dit bericht »

gepubliceerd op 24 november 2007 door Sweetlikehoney

Gisteren was het alweer 10 jaar geleden…..Zoals sommigen bij 9/11, de dood van John F Kennedy of de ramp in Enschede nog weten waar ze op dat moment waren, weet ik nog precies waar ik was toen ik te horen kreeg dat mijn jeugdidool dood was.

Op 22 november 1997 lag ik ‘s ochtends in bed en werd gebeld door een vriend van mijn toenmalige vriend en mij dat Michael Hutchence zichzelf had opgehangen. Mijn eerste reactie was, begrijpelijk, ongeloof. De tweede trouwens ook.

In 1987 leerde ik InXs kennen. D., een goede vriend van mij, had alle platen en deze werden sufgedraaid op mijn slaapkamer of op die van hem. Niet lang daarna begon ik alles te sparen en toen Inxs naar Nederland kwam, moest ik natuurlijk bij het concert zijn.

Dit was een heel bijzondere ervaring. Michael is was een podiumbeest. Hij bespeelde het publiek en leek te genieten van de aandacht (vooral die van mooie vrouwen). 3 dagen later ging ik naar Torhout-Werchter, want daar zouden ze weer optreden. In totaal heb ik -geloof ik- zo’n 8 concerten van hen bezocht. Het leukste was denk ik toch een heel kleinschalig concert op het strand van Scheveningen. Bloedmooi weer, in het water hangend met een roseetje en lekker kwijlen.

Nu ben ik alweer wat ouder en wijzer. Mijn tienercrush voor Michael is allang voorbij (vooral tegen het einde toen hij toch al wat ouder begon te worden), maar laat ik op deze dag toch nog even een Inxs-ceedeetje uit de kast trekken om de goede oude tijd te herleven. Michael is dood, maar de mooie herinneringen zijn levenslang.

Mijn favo

gepubliceerd op 14 oktober 2007 door Sweetlikehoney

Wie? Ja, Ronald Goedemondt. Als de naam niets bij je doet rinkelen, dan is dat echt een tekortkoming in je opvoeding. Natuurlijk wil ik je nog best wat leren.
Ronald, geboren in Tegelen, heeft bewust een opleiding Communicatie gedaan (terecht, Communicatie studeren en je komt goed terecht: Van Velzen heeft ook Communicatie gedaan) om daarna bij Comedytrain te starten als stand-up comedian. Gelukkig is hij daar niet gebleven en via Cameretten besluit hij toch een eigen theatershow te maken.

Lief en ik hebben die show ondertussen zes maal gezien en iedereen die bij ons thuis komt, is verplicht “Spek” door te worstelen. Nou ja, doorworstelen. Het worstelen overigens heeft meer te maken met de tranen van het lachen die je soms moet wegdrukken om nog verder te kunnen kijken.

In februari mogen we hem in Oosterhout welkom heten. Dan komt hij namelijk met zijn tweede show in wereldtheater “De Bussel”. Uiteraard moesten en zouden we hier kaartjes voor hebben en wilden twee vrienden die dan net in Oosterhout komen wonen verrassen. Toen we dit op de bruiloft van vrienden van ons meldden, werd meteen geëist dat we voor hen ook zouden reserveren.

Het heeft wat moeite gekost, maar 28 februari zitten we met z’n zessen op de eerste rij. Vooraf ‘n lekker hapje eten en dan heerlijk een avondje lachen en natuurlijk achteraf nog een afzakkertje. Moet toch een leuke avond worden met H&M en G&M.

Helaas, de eerste rij is vol, dus ik kan jullie niet meenemen. Maar probeer de dvd Spek te vinden (en kijk in ieder geval even op youtube.com) en ik weet zeker dat je ook voor gaas gaat.

gepubliceerd op 30 maart 2007 door Sweetlikehoney

Gisteren was weer de beruchte bowlingavond. Veel strikes, spares (alle pins in twee beurten), doubles (2 opeenvolgende strikes), iets minder turkeys (3 opeenvolgende strikes) en geen six pack (6 opeenvolgende strikes), laat staan een perfect game (die trouwens wel door de vader van C tijdens een toernooi in Duitsland is gegooid: gefeliciteerd L, je hebt het verdiend!). Maar goed, ik vind 16 van de 20 punten echt niet slecht en toch leverde het toch een zwaarteleurgestelde C en een balende H, want in de oefengames gaat het ze veel beter af.

Toch is het best gezellig, er wordt veel gelachen. MM was ook een keer aanwezig, nog gezelliger! Lief was flauw filmpjes aan het opnemen (niveau lager dan Nieuwerkerk a/d IJssel), vriendin van C was een avondje vrijgelaten, dus ik was er alleen met ‘de mannen’. Altijd leuk!

Nu zat ik op een gegeven moment met M. te praten over een handigheidje dat ik ontdekt heb bij Google. Over het algemeen (ik spreek in dit geval niet over M.) wil het wel eens voorkomen dat de aandacht verschuift naar één of ander (ogen op iets lager niveau, een strike, auto’s of lekker mokkels) en dan zijn ik en mijn altijd boeiende onderwerpen snel vergeten. Alleen dit boeide hem zo erg dat er om half tien vanochtend al een mailtje bij Lief in de mailbox zat met de vraag of ik het hem niet alvast kon vertellen.

Uiteraard gaat het over muziek (ik schijn een wandelende encyclopedie te zijn, ik ontken alles, want anders wil niemand meer met mij music-buzzen). Hoewel ik nog steeds met regelmaat cd’tjes koop (mooi hoesje, leuke cover, de echte cd en geen nep), ben ik geen uitzondering wat betreft downloaden.

Er zijn genoeg manieren om aan muziek te komen: sites, nieuwsgroepen en BT. Het vervelende is dat nieuwsgroepen en BT toch wat technische kennis vereisen en sites hebben vaak vervelende pop-ups (hoewel dat met Linux in combinatie met Firefox nauwelijks het geval is: nog een goede reden om over te stappen).

Een andere mogelijkheid is zoeken via Google. Alleen mp3 en de naam van een artiest is vaak niet voldoende, maar iemand was zo slim om te kijken of het met meer zoektermen wel mogelijk was en voilà…. Oké, je zult er echt niet alles mee vinden: het zijn meestal aparte mp3′tjes of wav-files en iemand moet de naam goed getypt hebben, maar toch, het werkt wel.

Ik zal niet uitleggen hoe het werkt, want dat levert in Google weer meer hits op en laten we slapende honden niet wakker maken. Hieronder staat de tekst die je in google.nl moet plakken.

-inurl:(htm|html|php) intitle:”index of” +”last modified” +”parent directory” +description +size +(wma|mp3) “Rick"

Vul tussen de haakjes de naam in van de groep of artiest en graaien maar. Oh
ja, het komt wel eens voor dat je op een site terechtkomt die gelinkt
is aan een betaalde site. Die kan je helaas niet downloaden, maar dat
zie je vanzelf, want je krijgt filetjes van ongeveer 8k groot en
daarmee heb je echt geen liedje in huis. Ik heb al wat nummers in huis
die nauwelijks op cd zijn te vinden. Jammer genoeg zit daar nog steeds
niet het enorm foute, maar oh zo gezellige ‘When you gonna’ van ‘Lisa
& Rick’ bij, maar ik blijf zoeken. En mocht jij toevallig wel de discostamper van Rick Astley (ja, het is zijn eerste singletje) hebben en naar mp3 kunnen omzetten, dan maak je mij er errug blij mee.

Have fun!

gepubliceerd op 21 maart 2007 door Sweetlikehoney

Afgelopen week ben ik toch maar eens begonnen aan “Komt een vrouw bij de dokter” van Kluun. Met lichte tegenzin, want ik hou nooit zo van hypes, die maak ik liever zelf of laat ze links liggen. Toch moet ik bekennen dat het een mooi boek is. Jammer van de verwijzingen door heel het boek heen, die remmen het lezen behoorlijk, dus heb je hem nog niet gelezen, die lekker overslaan: je mist er niets aan. Het is aan de andere kant wel een puur verhaal met veel relativeringsvermogen en humor. Zowel door de auteur als zijn vrouw. Fijn, want het onderwerp (een vrouw met terminale kanker en een man die notoir vreemdganger is) is behoorlijk zwaar.

Lees de rest van dit bericht »

gepubliceerd op 11 maart 2007 door Sweetlikehoney

Niet alles is wat het lijkt. Soms zijn zaken minder mooi dan ze lijken. Dat merk ik vooral op dit moment. Met veel liefde, plezier en hart en ziel heb ik ergens veel energie in gestoken. Dan spat het sprookje als een bubbel uit elkaar en blijkt de realiteit grauwer te zijn dan je verwachtte. Mensen waarvan je verwachtte dat men open en eerlijk te werk zouden gaan, blijken het minder goed met je voor te hebben en andere prioriteiten te hebben. Zakelijk gezien geef ik ze hierin volkomen gelijk, maar is het noodzakelijk om alleen het eigenbelang te zien en niet iemand daarna fatsoenlijk in de ogen kunnen kijken.

Dan liever sprookjes waar je in kan verdwijnen. Zo ben ik bijvoorbeeld nog steeds nieuwsgierig in welke Efteling Tim Burton woont. Hij is de regisseur van bijv. de nieuwe versie van Charlie and the Chocolatefactory, Edward Scissorhands en Beetlejuice. Hij is volgens mij een dromer in een sprookjeswereld en leeft daar werkelijk. Je moet wel van zijn films houden. Ben je een nuchtere boerenzoon of -meid, dan zal je deze films niet uit kunnen zitten. Het is ‘to love or to hate’. Geen tussenweg in te vinden, maar ik hang lekker op de bank en droom weg. Mijn favoriet van hem is Big Fish.

Ja, bij sommige van jullie zal er vast een belletje gaan rinkelen, want hij was onlangs op televisie en ik heb jullie niet op tijd gewaarschuwd. Stom, stom, stom, ik heb die dag niet in de televisiegids gekeken…. *bloos* Maar goed, mocht je hem niet gezien hebben, dan ga dan meteen naar de videotheek om hem te huren (of downloaden, dan kan je hem meteen vaker zien).

Edward Bloom is op het eind van zijn leven. De laatste jaren heeft hij geen contact gehad met zijn 30-jarige zoon Will. Will heeft een aantal jaar daarvoor het contact verbroken omdat hij het gevoel heeft gekregen dat hij zijn vader niet kent. Zijn vader vertelde aan zijn bed de meest spannende verhalen over zijn leven, een genot voor een klein jongetje, maar terwijl Will opgroeide, bleef hij dezelfde verhalen vertellen. Schijnbaar irreële (?) verhalen over reuzen, de dood letterlijk in een oude vrouw haar ogen zien en een groot circusavontuur waarbij hij als levene kanonskogel heeft gewerkt, leeuwentemmer is geweest en de stijle wand waar hij in het midden stond tussen brommende motoren. Allemaal om zijn grote liefde terug te vinden die hij maar één keer heeft gezien. Edward vertelt de verhalen aan zijn schoondochter en met flashbacks worden deze verhalen kleur gegeven. Letterlijk. Een bont spektakel met bizarre ontwikkelingen komt voorbij met een tranentrekkend einde.

Een heerlijke film op uit de boze, te realistische, buitenwereld te stappen en mee te dromen met de dromen van Burton en je eigen zorgen even te vergeten.