gepubliceerd op 22 augustus 2010 door Sweetlikehoney

In ons Brabantse storpje (een verbastering van stad en dorp) zit behoorlijk wat import. Niet alleen ik ben vanuit het Rotterdamse hier naartoe verhuisd, de afgelopen jaren hebben steeds meer Rotterdammers hier hun heil gezocht.

Hoewel Brabo’s behoorlijk gastvrij zijn en een bourgondische levensstijl hebben, hebben ze niet veel met de Rotterdammers op. Ze krijgen hier vaak het idee dat ze de Rotterdamse mentaliteit niet willen afstaan en dat botst nog al eens met de Brabantse. Terecht vind ik en ik geniet ook veel meer van zuidelijke stijl. Rotterdammers die hier komen, kunnen zich best een beetje aanpassen (dat verwacht men tenslotte daar ook van import).

Bram (de Rotterdammers weten wel wie ik bedoel) heeft ons ook gevonden en de eerste patatzaak buiten de Randstad is omgebouwd tot frietkraam en is beland in ons centrum. De filiaalhouder heeft het echt goed begrepen. Het was mij al opgevallen dat men hier minder scheutig is met het zout op friet en ik vond de patat in Rotterdam altijd vrij zout: dat doet hij hier dus niet. Gelukkig is de rest van de receptuur niet aangepast.

Afgelopen donderdag had ik geen zin om te koken en daarom ben ik nog even snel bij hem langsgegaan. De kerkklokken lieten net weten dat het 8 uur was en dat betekent sluitingstijd. Ik stak stiekem mijn hoofd om de hoek en vroeg of ik nog welkom was. Dat was geen probleem, want hij ging hier wat soepeler met de sluitingstijden om.  Zonder dat ik erom vroeg, gaf hij aan dat hij hier minder stress ervoer dan in bijv. Dordrecht en het daarom geen probleem vond om mij alsnog te helpen.  Met een brede glimlach vertelde ik mijn ervaringen en dat ik hier, in tegenstelling tot in Rotterdam, zonder te mopperen rustig voor rode stoplichten wacht.

Het is grappig om te horen dat niet alleen ik die ervaring heb, maar dat een ieder die hier terechtkomt, dat zelfde gevoel krijgt. De afstand tussen Rotterdam en Oosterhout is niet eens zo groot en blijkbaar kom je toch in een hele andere dimensie terecht. Eentje die trouwens ook nadelen bevat, want als je hier niet van Fransje Bauer, René Schuurmans of Frans Duijts houdt, heb je meteen al een flink aantal minpunten te pakken (of tenminste een aantal avonden waarbij je tegen je zin naar dit gebrabbel moet luisteren). Maar ach, die minpuntjes ben ik met mijn charmante zelf zou weer kwijt.

Misschien zou de gemeente iets meer moeten doen met de rust die schijnbaar hier automatisch over mensen heen komt. Iedereen kan wel wat meer rust in zijn hoofd en leven gebruiken en het is veel beter dan die inhoudsloze en -voor alleenstaanden- discriminerende slogan “Oosterhout, familiestad”.

Liefs,

gepubliceerd op 21 augustus 2010 door Sweetlikehoney

Een aantal weken geleden ging ik naar beneden terwijl mijn hoofd nog vol met dromen zat. Gelukkig had ik mijn lenzen in (anders zie ik helemaal geen moer!), maar alles gaat dan nog op de automatische piloot. Slaapdronken liep ik de trap af en zag onderaan al iets vaags liggen wat de avond ervoor nog niet op die plek lag. Op zo’n moment gaan bij mij al de alarmbellen af. Een aantal jaar geleden heb ik nl. zelf ondervonden dat Casper wel eens een muisje of iets soortgelijks mee naar binnen neemt. Die keer was zijn prooi in één van mijn laarzen gekropen en heeft daar zijn laatste adem uitgeblazen (nee, ik neem aan dat het niet aan de geur lag!). Ik kwam er pas achter toen ik een aantal stappen had genomen met die laarzen aan.

Dat in gedachten houdend, heb ik een enorme stap genomen over iets dat toch een maatje groter dan een muis was, hoewel ik nog niet helder genoeg was om te zien wat meneer deze keer voor cadeautje had meegebracht. Mijn ontbijt moest maar even blijven voor wat het was en ik heb eerst een half uur moed verzameld. Het bleek dus om een half konijntje te gaan: achterpootjes + klein stukje van het lijfje en nog wat vage darmen en zo. Jakkes!  En natuurlijk zal mijn Russische minnaar het weer niet zelf opruimen, daar heeft hij ook zijn bedienden voor.

Vorige week was het wéér raak en natuurlijk had ik het wederom niet in de gaten.  Tijdens een gezellig telefoongesprek liep ik even naar de gang om een fles drinken te halen. Op de grond lag een bruin blaadje (dacht ik). Gelukkig kwam ik er net op tijd achter dat het een staartje met wormvormig aanhangsel was: restantjes van een muisje of zo. Mijn gesprekspartner heeft de telefoon van zijn oor moeten houden, omdat ik me toch wel een flink aantal vloeken heb laten ontvallen.

Ik heb altijd begrepen dat katten hun baasjes willen bedanken voor hun goede zorgen of om te laten zien hoe je nu eigenlijk aan eten moet komen. Hoe lief het ook misschien wel bedoeld is, ik ga er nu hard over nadenken om een bandje met bel voor hem aan te schaffen: een koeienbel lijkt me wel een goed formaat. Liefst zo groot mogelijk, zou Casper het gewicht van een XXL kunnen dragen? Zo toch nog even mijn ouders bellen om mijn wensenlijstje voor Oostenrijk door te geven.

Liefs,

gepubliceerd op 16 juni 2010 door Sweetlikehoney

Gefeliciteerd voor mijn allerliefste (en enige) nichtje J. die vandaag niet is gebeld en dus haar diploma op zak heeft! Lieve J. ik ben enorm trots op je en heel, heel veel succes op je vervolgopleiding en ik drink er vanavond ééntje op je!

Heel veel liefs van je “tante”,

gepubliceerd op 16 juni 2010 door Sweetlikehoney

Afgelopen januari heb ik één of andere vage cursus gevolgd.  Er werd vooraf gevraagd wat ik voor doel in gedachten had, nou ik kan je één ding vertellen, wat ik er daadwerkelijk aan over heb gehouden, heeft niets met de inhoud van de cursus te maken.  Wel heb ik er twee hele lieve vrienden ontmoet. Over G. heb ik al een keer geschreven. Een kanjer van een vrouw die ondanks dat ze het niet makkelijk heeft, veel lol heeft en mij mee laat genieten.

J.  heeft toen het initiatief genomen om contact te houden. Een schat van een jongen die veel te veel nadacht. Het mooie is dat hij de afgelopen maanden flink uit zijn schulp is gekropen en ontpopt zich tot een bijdehante, leuke gozer die het erg leuk doet op feestjes.  J. heeft nog een mooie eigenschap waar ik gebruik van mag maken. Hij vindt het schijnbaar erg leuk om klusjes in huis te doen.

Nu heb ik zelf wel getracht (soms met succes, soms met wat minder resultaat) om kleine dingetjes in huis te doen, maar er lag best nog wel wat. De luxaflex hangt nog steeds in de keuken, de door Sjoerd geïmproviseerde bubbeltjesfolie is vervangen door een echte vlotter, maar de planken in de keuken zijn eraf gedonderd omdat ik te korte schroeven had gebruikt en de kapstok in de gang had hetzelfde probleem, maar dan vanwege een poreuze muur.  De afgelopen weken is J. druk bezig geweest om deze kleine dingetjes op te lossen.

Dus kijk ik nu verliefd iedere keer naar een leeg aanrecht en de donkerblauw geverfde planken erboven waarop de potjes staan. Heb ik er 4 plantenbakken in de tuin bij (alsof ik er niet genoeg had), zijn er bijna in alle slaapkamers lampen in plaats van peertjes, is de grote kapstok in de hal weg en vervangen door een hangende kapstok én cross ik de afgelopen week al met snoeiharde muziek door Easterwood (ja, er zit nu een autoradio in de auto mèt subwoofer).  Oh ja, niet te vergeten: ik mag het bestek weer gewoon uit een keukenlaadje halen in plaats van bovenop de kast. En dan ben ik vast nog wat kleine dingetjes (tuinbankje, slot tuindeur, wc-bril boven, krakend stuur etc.) vergeten, maar jottem (thanx to S, S & V uit R voor dit woord) wat ben ik dáár allemaal blij mee.

Ik ben hem echt enorm dankbaar en weet eerlijk gezegd niet hoe ik deze gunsten terug kan betalen. En helaas voor degene die hem willen lenen, er is al een lange wachtlijst en er wordt voorlopig niets meer bijgeschreven. Ik ga mijn stoel weer in de keuken zetten om te kijken naar plankjes en laadje of zal ik toch maar weer even de buurt op stelten zetten met behulp van de autoradio?

Liefs,

gepubliceerd op 30 mei 2010 door Sweetlikehoney

Stem.

.

.

.

Gelieve te retourneren bij rechtmatige eigenaar. Ze mist haar heel erg.

gepubliceerd op 30 mei 2010 door Sweetlikehoney

Oergezellig dat je er was, dat je de regen hebt doorstaan en bedankt voor alle drankjes. Ik heb (ondanks de benoeming tot personal serveerster) een topweekend gehad!

.

.

Liefs,

.

.

.

PS ik vind dat je nu wel voldoende hebt kunnen slapen en ik wil nu wel eens ontbijten. Sorry als ik te hardhandig heb aangepakt.

gepubliceerd op 11 mei 2010 door Sweetlikehoney

Om twaalf uur is officieel mijn verjaardag begonnen. Hoewel de oudste van mijn logees om ongeveer half twaalf al zat te knikkebollen bij een aflevering van “Lie To Me” (absoluut een aanrader trouwens) en een kwartier later naar boven ging, kwam ze toch net na het verstrijken van de datum toch zingend terug naar beneden. Deze verjaardag mag eigenlijk niet vergeten worden en daarom hebben we de fles Champagne die officieel voor Oud en Nieuw bestemd was, maar opengetrokken.

Nu dus twee uur later is de fles leeg en is S. weer naar boven en ben ik in mijn eentje nog even aan het mijmeren. Over wat er gebeurd is de afgelopen jaren. Dat ik eerlijk gezegd niet eens meer weet wat ik vorig jaar met mijn verjaardag heb gedaan (en dat was niet vanwege de alcohol of andere middelen), maar wel wat er twee dagen later is gebeurd. Dat ik niet anders kan zeggen dat ik, zeker het laatste jaar voor geen goud over zou willen doen en dat ik nu eindelijk durf te zeggen dat ik weer een klein droompje durf te hebben.

Er zijn nog vele zware hobbels op de weg voor me en dat “kleine” droompje is ook niet zomaar te verwezelijken, maar ik ben er van overtuigd dat dit de juiste weg is. Hoe de rest van mijn pad eruit komt te zien, weet ik niet en ik hoop er het beste van. Ik heb mijn nieuwe schoenen aangedaan en de oude zet ik boven in de slaapkamer bij de andere high heels, want dankzij vele ook hele mooie herinneringen zal ik mijn lievelingsschoenen nooit weggooien.

Liefs,

.

.

.

Lees de rest van dit bericht »

gepubliceerd op 18 april 2010 door Sweetlikehoney

Nou ja, natuurlijk ‘moet’ ik helemaal niets, maar ik zie om dit belachelijke tijdstip (half zes ‘s ochtends) al regelmatig wat gekken langslopen met stoelen op weg naar het Slotpark. Daar begint morgen vanmiddag om 1 uur (!!!!!) de voorverkoop voor het Parkfeest. *zucht* Ik geloof dat ik voor de vorm maar even ga kijken, maar ik heb nog écht geen zin om daar in de rij te gaan zitten….

Update half zeven ‘s ochtends
De rij staat ongeveer tot aan restaurant “De Vrijheid“.  Ik schat dat er zo’n 75 (vooral) jongeren staan om de eerste kaartjes te bemachtigen. Vooral vrijdagavond (met De Jeugd van Tegenwoordig) is schijnbaar in trek. Hmmm, ik ga het er om een uur of negen op wagen.

Update 4 uur ‘s middags
We hebben ze!!! Vriend H. en ik waren er rond kwart voor tien en er stond me daar toch een rij! Echt absurd, maar aangezien het prachtig weer was, toch maar blijven staan.  Voor ons stond een stelletje smoorverliefden. Op verzoek heeft H. de tijd bijgehouden hoelang ze aan het zoenen zijn geweest en van de 3 uur en een kwartier, waren ze 2 uur en 55 minuten aan elkaar vastgezogen. Dit tot ergenis van H wiens hormonen flink opspeelde tijdens deze uren (klaarblijkelijk vanwege de zon: ja, ja!).

En nu dus weer thuis. Het pré-feestje is nog niet afgelopen, maar aangezien we al wat ouder zijn en ook een aantal pilsjes achter onze kiezen hebben, gaan we het feestje in privé kring verder vieren (met ogen dicht). Belangrijkste is in ieder geval dat we er 28 en 29 mei (en eventueel de 30e) bij zijn!

Liefs,

.

.

.

PS bleek trouwens dat de eerste mafkezen er gisteravond om kwart voor twaalf al zaten…..

gepubliceerd op 18 april 2010 door Sweetlikehoney

En weer een jaar voorbij gevlogen. Als Sjoerd nog zou leven, zou hij vandaag 42 zijn geworden. Een leeftijd waarvan hij zelf nooit had verwacht dat hij het zou halen (en waarschijnlijk stiekem wel hoopte).

Oertie, je mag er niet meer bij zijn, maar we kunnen wel vieren dat jij in ons leven bent geweest (wel nadat de kaartjes voor het Parkfeest zijn opgehaald).  We zullen er vandaag ééntje (misschien meer) op je nemen en tegelijkertijd meeblèren met één van jouw favoriete nummers.

Luv you always (zoveel als één gedeeld door hoeveel ik van de walrus hou),

gepubliceerd op 11 april 2010 door Sweetlikehoney

Heb je alles ondersteboven gehaald, omdat je je niet kan voorstellen dat je dat ding écht buitenshuis bent kwijtgeraakt….

Heb je het zo lang mogelijk uitgesteld om een nieuwe mob aan te schaffen en een je mobiele telefoonnummer over laten zetten op een nieuwe sim-kaart….

Heb je het vandaag toevallig in je hoofd gehaald om de auto een keer te stofzuigen (ahum, zegt zeker ook iets over hoeveel keer ik dat per jaar doe) en dan ligt dat ding dus gewoon onder de bestuurdersstoel waar je al tientallen keren hebt gekeken….

Nou ja, ik heb in ieder geval alle telefoonnummers en foto’s terug.

Liefs,

.

.

.

PS het kwam vandaag wel goed uit, want ik zou nog even naar de open dag van een kennis toegaan en natuurlijk heb ik ook schijnbaar iets verkeerd gegeten (of een virus opgelopen) en dus kon ik hem een sms’je sturen.